Επομένως, πολλές δυσκολίες που φαντάζουν αξεπέραστες, όταν τις αντμετωπίζουμε, μπορούν να μας ωφελήσουν και να μας διδάξουν...
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες δημιούργησε ένα ψηφιακό παιχνίδι που ονομάζεται “Ταξίδι φυγής” . Είναι ένα παιχνίδι επιβίωσης βασισμένο στην πραγματικότητα. Ένα παιχνίδι για το τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας. Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ένας νεαρός πρόσφυγας ο οποίος αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα του και αντιμετωπίζει μία σειρά από δυσκολίες και διλήμματα τόσο κατά τη διάρκεια της φυγής όσο και κατά την άφιξή του στη χώρα ασύλου.
βαθύ γαλάζιο και συνεπήραν εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο. Του χρόνου, το πνεύμα του θα μπορούσε να επιβιβαστεί ξανά στο ιστορικό σκάφος Καλυψώ που επισκευάζεται τώρα στη Γαλλία.
«Το πρωί βόσκω τα κατσίκια και τα πρόβατα, αλλά το απόγευμα θα πηγαίνω στο σχολείο για να μπορέσω να συνεχίσω τα μαθήματά μου», λέει ο 14χρονος βοσκός Παντελής Μαύρος που ζει στην Ψέριμο μαζί με τους άλλους 30 κατοίκους του νησιού. Μόνο που στο σχολείο δεν θα υπάρχουν καθηγητές αλλά ηλεκτρονικοί υπολογιστές, όπου μέσω Ιντερνετ εκπαιδευτικοί από την Κάλυμνο θα παραδίδουν μαθήματα όχι μόνο στον Παντελή αλλά και στις αδελφές του, τη 15χρονη Σεβαστή και τη 13χρονη Αννα, και σε άλλους κατοίκους!...
εγκατέστησε το σύστημα των ηλεκτρονικών υπολογιστών στο σχολείο. Παράλληλα έκανε τα πρώτα μαθήματα για τον χειρισμό τους στα τρία αδέλφια, στην Κατερίνα Λαζαρή, 24 χρονών, στην ιδιοκτήτρια ταβέρνας Αννα Σαρούκου-Τηλιακού, 30 χρονών, στη μαγείρισσα Ειρήνη Κατσίνη, 33 χρονών, και στη 10χρονη Καλλιόπη Τηλιακού που είναι το μικρότερο παιδί στην Ψέριμο. 
Το ίδιο και η μικρότερη αδελφή του Αννα που ήταν και η τελευταία μαθήτρια του δημοτικού, το οποίο έκλεισε πέρυσι. «Το όνειρό μου ήταν να συνεχίσω τις σπουδές μου στο γυμνάσιο, αλλά δυστυχώς οι ανάγκες της οικογένειάς μου δεν μου επέτρεψαν να πάω στην Κάλυμνο», λέει η τελευταία μαθήτρια του δημοτικού σχολείου στην Ψέριμο Αννα Μαύρου, που τώρα είναι ευτυχισμένη καθώς θυμάται τα λόγια της τελευταίας δασκάλας της, Χαράς Αγγελέτου, η οποία πριν φύγει έλεγε ότι «με την Αννα προσπαθούσαμε να ονειρευόμαστε, να ταξιδεύουμε νοερά. Δεν αποζητούσαμε εξωτικούς προορισμούς ή παραδεισένιες διαδρομές. Το μόνο που αποζητούσαμε στα φανταστικά μας ταξίδια ήταν η παρέα»! Ισως τώρα η Αννα, μαζί με τα αδέλφια της και τους λιγοστούς κατοίκους της Ψερίμου να μπορέσουν με τη νέα τεχνολογία να αποκτήσουν φίλους σε όλο τον κόσμο, που θα τους κάνουν παρέα τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς στο νησάκι τους. 
πηγή: δευτεροβάθμια διεύθυνση ΦθιώτιδαςΣτην έκδοση του Μαρτίου για τους επισκέπτες του Hellenic Eagle On Line Magazine του www.apodimos.com σας παρουσιάζουμε μια «Έρευνα του συγγραφέα Αριστείδη Κωνσταντινίδη που αποδεικνύει το μέγεθος του δανεισμού λέξεων από την ελληνική γλώσσα»
«Η ΜΙΑ ΣΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!!!»
150.000 και πλέον ελληνικές λέξεις περιέχει η αγγλική γλώσσα και η διεθνής επιστημονική ορολογία. Η μια στις τέσσερις αγγλικές λέξεις είναι ελληνική. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε η μοναδική εργασία του συγγραφέα από τη Θεσσαλονίκη κ. Αριστείδη Κωνσταντινίδη, που κράτησε 28 χρόνια και ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου Αθηνών, αφήνοντας άναυδους επιστήμονες και ακροατήριο. Το λεξικογραφικό ενδιαφέρον, είναι τέτοιο, που αποδεικνύει ότι η ελληνική γλώσσα, είναι η γλώσσα των επιστημών και της λόγιας έκφρασης, στην αγγλική γλώσσα. Μέχρι το 1991 όπως τόνισε ο κος Κωνσταντινίδης υπήρχαν δύο μόνο εργασίες για την επίδραση της ελληνικής γλώσσας στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο: η μια για την γαλλική γλώσσα με 1250 ελληνικές ρίζες και η άλλη για τη γερμανική με 1450 λέξεις, πράγμα φτωχό για τον πλούτο της ελληνικής. Σήμερα, η αγγλική γλώσσα έχει λέξεις από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Ηρόδοτο, τον Ιπποκράτη, το Θουκυδίδη, το Γαληνό.
Γιατί όμως η κοσμοκράτειρα Αγγλία με τις τόσες κατακτήσεις διάλεξε την ελληνική για τους δανεισμούς της;
Ο πρώτος λόγος είναι ο πλούτος των ρημάτων μας που παρέχει τη δυνατότητα να επιλέξεις μεταξύ πολλών συνωνύμων για να εκφραστείς με επάρκεια και εννοιολογική ακρίβεια. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι Αμερικανοί όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα κυριολεξίας δηλαδή «οι Έλληνες έχουν τη λέξη για αυτό».
Δεύτερο στοιχείο είναι η πλαστικότητα των λέξεων από τις οποίες μπορούν να βγουν πολλά παράγωγα. Τα 394 λήμματα της ιατρικής ορολογίας, δημιουργούν 17000 παράγωγα. Ο Λαβουαζιέ, χρησιμοποίησε την ελληνική, για να δώσει ονομασία σε χημικά στοιχεία, όπως το χλώριο.
Τρίτο στοιχείο είναι η μαγεία της ιστορίας, και της ετυμολογίας της. Συχνά πίσω από μια λέξη, κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία. Όπως στη λέξη λακωνικός, κρύβεται όλη η απλότητα της ζωής των σπαρτιατών.
Η Ελλάδα μπορεί να είναι μια μικρή χώρα και να έχει μείνει πίσω σε πολλούς τομείς, η γλώσσα της όμως έχει ακολουθήσει τη δική της δυναμική πορεία, έχει διεισδύσει σε πολλές γλώσσες. Να είμαστε περήφανοι για τον ανεκτίμητο θησαυρό μας και να το καταλάβουν αυτό και τα παιδιά μας.
Εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο του Ολοκαυτώματος του Σουλίου θα πραγματοποιήσει και φέτος, την Κυριακή, 30 Μαΐου, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσπρωτίας στον ιστορικό χώρο του Σουλίου.
Στο Κούγκι και στο Σούλι, το 1957, αποτύπωσα, σχεδίασα και φωτογράφησα, ερειπωμένα σπίτια, εκκλησιές και πολεμίστρες. Ειδικά ενδιαφέρθηκα, για το χώρο της Αγίας Παρασκευής. Μελέτησα ό,τι στοιχείο μου χρειάζονταν, με ανάλογες λεπτομέρειες -πάντα- στα χαλάσματα.
ς Σουλιώτης, ενώ ο άλλος ακουμπά. Η ανοιχτή ξύλινη πόρτα απέναντι, που τη γεμίζει ο Τουρκαλβανός με το βαρέλι που κουβαλά, οδηγεί στο μικρό κατώγι. Πατινάρισα με διάφορα χρώματα και τρόπους τα καινούργια σχιστόξυλα και τα μεγάλα ξύλα για τα παραθυρόφυλλα, για να δώσω ανάλογη ατμόσφαιρα. Τα εικονίσματα, μικρά και μεγάλα, τα έφτιασα από ξύλο και κολλημένο χαρτί με ανάλογη πατίνα, για να φαίνονται παλιά. Τα λίγα στασίδια, είναι από το χωριό Κωστάνιανη, της περιοχής Δωδώνης, που βρήκα πεταμένα και σαπισμένα στα χόρτα, έξω από την παλιά Εκκλησιά. Έδωσα κάτι για την Εκκλησιά και τα πήρα (μιας και δε χρειάζονταν μέσα γιατί έκαναν μελέτη και συντήρηση οι ειδικοί...!). Είναι ανάλογα για την εποχή που ήθελα, τα συμπλήρωσα όσο μπορούσα. Τα βαρέλια, είναι από ξύλο πεύκου (λυγισμένα σε φωτιά), δεμένα με αγριόκλημα γύρω-γύρω και πατιναρισμένα ανάλογα. Το πρόσωπο του Σαμουήλ, το τόσο δυνατό, που κυριαρχεί με τη στάση και την αποφασιστικότητα του, το έφτιασα από περιγραφές που βρήκα σε βιβλία και ειδικά στο βιβλίο "Βίοι Παράλληλοι", του Γραμμενοχωρίτη Αναστάσιου Γούδα (1816-1882). 
Μια νέα οικογενειακή κωμωδία οικολογικού ενδιαφέροντος κυκλοφορεί από σήμερα, 27/05/2010, στους κινηματογράφους από την ODEON.
http://www.esos.gr
Τον συναντήσαμε, λοιπόν, και δέχτηκε με χαρά το DVD με την θεατρική μας παράσταση " Το όνειρο του σκιάχτρου" του οποίου είναι συγγραφέας. Ευχαρίστησε με ειλικρίνεια για την τιμή που του έκανε το σχολείο, ρώτησε για το πώς το δέχτηκαν τα παιδιά και οι θεατές και ευχήθηκε εγκάρδια για άλλες, πολλές παραστάσεις...
Τον ευχαριστούμε πάρα πολύ για ό,τι μας έχει δώσει από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι τώρα..
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αυτού αναδύεται όλα το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού, από την αρχή έως τις μέρες μας. Η Ταμάμα είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που χάθηκε στο διωγμό του ποντιακού ελληνισμού. Κουρελιασμένα και νηστικά προσφυγόπουλα που τριγυρνούσανε χαμένα, έβρισκαν να φωλιάσουν σε σπλαχνικά τούρκικα σπίτια. Οι τούρκικες οικογένειες που τα έκαναν δικά τους και οι ελληνικές που τα είχαν χάσει, δεν μιλούσαν για το περιστατικό. Έτσι και η Ταμάμα, το 1916 βρήκε καταφύγιο σε μια τουρκική οικογένεια, αλλά στα γεράματα της άρχισα να μιλάει τη μητρική της γλώσσα και να ζητάει να πάει στο χωριό της, γεγονός που σηματοδοτεί την περίτρανη απόδειξη ότι η ταυτότητα δεν χάνεται ως το τέλος της ζωής. Η ιστορία του βιβλίου, η οποία καταγράφηκε ύστερα από μαρτυρίες και επεξεργασία ιστορικών πηγών, καταδεικνύει την τραγική μοίρα των ανθρώπων στον Πόντο, με μεγάλη τρυφερότητα για τη φιλία των λαών, όπως αυτή εκφράζεται στους απλούς ανθρώπους.
Η ιστορία της ηρωίδας Ταμάμα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο στην Τουρκία, το 2004, από τη Yesim Ustaoglu, στην ταινία με τίτλο "Περιμένοντας τα σύννεφα" (Bulutlari beklerken), μια κοινή τουρκική, γαλλική, γερμανική και ελληνική παραγωγή που κέρδισε το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης και προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
δευτική εκδήλωση με τίτλο: «Από τον Αλέξανδρο στον Πύρρο. Η μεγάλη περιπέτεια στην Ανατολή και στη Δύση». Φέτος, η Διεθνής Ημέρα Μουσείων έχει ως θέμα «Μουσεία για την αρμονική συνύπαρξη» και είναι αφιερωμένη στην πολυπολιτισμικότητα και τη βιοποικιλότητα που αποτελούν την κοινή πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις αίθουσες των συλλογών των ιστορικών χρόνων του Αρχαιολογικού Μουσείου αποσκοπεί στη διερεύνηση της έννοιας της πολυπολιτισμικότητας όπως αυτή διαμορφώνεται στην αχανή έκταση που οριοθετείται από τις κατακτήσεις του Αλεξάνδρου στην Ανατολή (334-323 π.Χ.) και την εκστρατεία του Πύρρου στη Δύση (280-275 π.Χ). Η εκδήλωση απευθύνεται σε μαθητές της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. 
Ο συγγραφέας Ευγένιος Τριβιζάς θα παρευρεθεί, ύστερα από πρόσκληση του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών, σε εκδήλωση για το έργο του, την Τρίτη 18 Μαΐου 2010 και ώρα 18.00, στην Αίθουσα Τελετών ‘Γεώργιος Μυλωνάς’ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ένα βράδυ, στην άκρη μιας παλιάς σκακιέρας, συναντιούνται κρυφά η λευκή βασίλισσα και ένας μαύρος αξιωματικός και δραπετεύουν από τη σκακιέρα με το τρένο των πλήκτρων, ακολουθώντας το ασημένιο μονοπάτι μιας φεγγαραχτίδας. Χωρίς τον μαύρο αξιωματικό και τη λευκή βασίλισσα, το παιχνίδι δεν μπορεί να συνεχιστεί. Τα υπόλοιπα πιόνια είναι αποφασισμένα να βρουν και να τιμωρήσουν σκληρά τους ασυλλόγιστους δραπέτες. Έτσι, ξεκινάει μια συναρπαστική περιπέτεια σε κόσμους μαγικούς και τόπους μακρινούς, καθώς κυνηγημένα από ένα γεράκι χωρίς σκιά, τα δύο παράτολμα πιόνια προσπαθούν να βρουν τον γλάρο των ονείρων, που θα τα οδηγήσει στην εφτάχρωμη πύλη του ουράνιου τόξου.
