Ο μικρός πρίγκιπας (στίχοι-μουσική)

Με αφορμή το απόσπασμα από το βιβλίο "Ο μικρός πρίγκιπας" του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, που περιλαμβάνεται στην 3η ενότητα της Νεοελληνικής Γλώσσας Β΄ Γυμνασίου αλλά και στα κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, απολαύσαμε σήμερα τα παρακάτω σχετικά τραγούδια από τη Μελίνα Κανά και τον Μάριο Φραγκούλη.

Είχα για φίλο ένα τύπο

που΄ χε ΄ένα αστέρι για κήπο

μ΄ένα λουλούδι μόνος του ζούσε

και τ΄αγαπούσε πολύ.

Ήταν ξανθά τα μαλλιά του

φώτιζαν τη μοναξιά του

πρίγκηπας ήταν κι όπου γυρνούσε

όλο ρωτούσε γιατί.

Πέταξε πριν απ΄τη δύση

ήλιος στους ήλιους να ζήσει

είπε η ζωή του πάντα είναι λίγη

και πρέπει να φύγει μακριά.

Φεύγουν τα χρόνια περνάνε

ποιος ξέρει τώρα πού να΄ναι

και ποιον προφήτη

κανείς να ρωτήσει

αν θα γυρίσει ξανά.

Αν μπορούσα και εγώ

στο μικρό σου πλανήτη

αν ζητούσες να 'ρθω

να μην σ' έχει η λύπη.

Τον παλιό μου εαυτό

θα τον άφηνα πίσω

τον κρυμμένο ουρανό

της καρδιάς σου να ζήσω.

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου.

Αν ζητούσες να 'ρθω

στο μικρό σου τ' αστέρι

αν μπορούσα να δω

της ψυχής σου τα μέρη.

Θα νικούσα το εγώ

που εδώ με κρατάει

έναν κόσμο να βρω

και τους δυο να χωράει.

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου...

Γλώσσα - Β΄ Γυμνασίου

Γλώσσα Ενότητα 5 by emagka on Scribd

Β΄ Γυμνασίου- Νεοελληνική Γλώσσα

Παραθετικά by emagka on Scribd

Η έννοια της φιλίας...

Μια ιστορία για τη φιλία!

Είναι η ιστορία δύο φίλων που περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο. Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
- ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση, όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
- ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :- Όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί; Ο άλλος φίλος απάντησε : «Όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».

(Μας έστειλε η Αγγελική Τ.,)

Πραγματική φιλία είναι...

Ο "Μικρός Πρίγκιπας" στα Γιάννενα

Η θεατρική παράσταση «Ο Μικρός Πρίγκιπας» θα βρίσκεται στα Γιάννενα για μία μοναδική παράσταση την Παρασκευή 24 Ιουνίου στις 9:15 μ.μ. στο Υπαίθριο Θέατρο Εταιρίας Ηπειρωτικών Μελετών."

Μια παράσταση βασισμένη σ’ ένα από τα καλύτερα βιβλία του 20ου αιώνα.

Ένα έργο για παιδιά και για όσους αισθάνονται ακόμη παιδιά με εκατομμύρια θαυμαστές σε όλο τον κόσμο.Μια παράσταση για κάθε ηλικία που δεν πρέπει να χάσετε.

Περίληψη του έργου
“Ο αφηγητής πέφτει με το αεροπλάνο του, που έχει πάθει βλάβη στην έρημο. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί «Το Μικρό Πρίγκιπα». Γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο αφηγητής μαθαίνει πολλά για τον καινούργιο του φίλο. Ο Μικρός Πρίγκιπας σιγά σιγά του διηγείται την επίσκεψη του σε άλλους πλανήτες όπου υπάρχουν διάφοροι περίεργοι …ματαιόδοξοι , επιχειρηματίες , βασιλιάδες, σταθμάρχες κ.α.
Η παράσταση ακολουθεί την παιδική φαντασία, την αφήνει ελεύθερη, συνεργάζεται μαζί της για να γελάσει το παιδί, να διασκεδάσει και κυρίως να μάθει αυτά που ο Μικρός Πρίγκιπας έμαθε από τα ταξίδια του, για τη ζωή, τη φιλία, τον άνθρωπο, … τις ομορφιές της ζωής που οι μεγάλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν. Πράγματα χρήσιμα για πάντα, αλήθειες που πολλές φορές δεν λέγονται. Όλα τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν το Μικρό Πρίγκιπα.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ηθοποιοί γνωστοί στα παιδιά από αγαπημένα τους σήριαλ.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ : Φώτης Σπύρου
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ – ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ : Παύλος Μάτεσης, Φώτης Σπύρου
ΜΟΥΣΙΚΗ : Θοδωρής Οικονόμου
ΣΚΗΝΙΚΑ : Βαλεντίνος Βαλάσης
ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ : Ελένη Ψύρρα
ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ : Έλενα Γεροδήμου
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ : Δημήτρης Ζωγραφάκης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ : Σοφία Βογιατζάκη, Φώτης Σπύρος, Κάτια Νικολαΐδου, Πρόδρομος Τοσουνίδης, Πατρίκιος Κωστής, Σόλωνας Τσούνης, Μπίλιω Κωνσταντοπούλου, Διονύσης Κλαδής, Βαγγέλης Δαλλές.

Ποίημα στους φίλους (του J.L.Borges)!

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωή σου.

Ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου.
Όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες
σου δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω
να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις
που παίρνεις στη ζωή σου.
Αρκούμαι να σε στηρίξω να σου δώσω κουράγιο
και να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
Και να μαζέψω τα κομμάτια
Για να τη φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ΄ αγαπώ όπως είσαι
Και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας.

Να αρπάζουμε
τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος
ο δεύτερος
ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

(Ευχαριστούμε πολύ τη Βούλα Μ. για τη συνεργασία!)

Ένα παραμύθι για τη φιλία!

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα παιδάκι που το καλύτερο παιχνίδι του ήταν να σκαρφαλώνει σε μια μηλιά στο δασός. Αλλά και η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Είχε ένα φίλο που του πρόσφερε τον ίσκιο της , τα μήλα και τα μεγάλα κλαδιά της για να σκαρφαλώνει το παιδάκι και να μένει αγκαλιασμένο επάνω της. Καθώς περνούσαν όμως τα χρόνια το παιδάκι μεγάλωνε και έπαιξε όλο και λιγότερο με την μηλιά. Ώσπου κάποτε άργησε πολύ να φανεί. Όταν τον είδε η μηλιά χάρηκε και του είπε:

-Έλα φίλε μου ανέβα στα κλαδιά μου.
-Μεγάλωσα πια, είπε ο νέος, δεν έχω όρεξη και είμαι και στεναχωρεμενος.

-Γιατί καλέ μου φίλε; είπε η μηλιά.

-Χρειάζομαι χρήματα .

-Χρήματα δεν έχω αλλά κόψε τα μήλα μου και πούλησε τα.

Ο νέος έκανε ότι του είπε η μηλιά . Μετά από πολύ καιρό εμφανίστηκε πάλι ο νέος. Η μηλιά χάρηκε και του ζήτησε να παίξουν.

-Δεν μπορώ είμαι μεγάλος πια. Θέλω να παντρευτώ αλλά δεν έχω σπίτι.

-Δυστυχώς, είπε η μηλιά, σπίτι δεν μπορώ να σου δώσω. Το σπίτι μου είναι αυτό το λιβάδι. Αλλά μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να τα χρησιμοποιήσεις.

Ο νέος έκανε ότι του είπε η μηλιά. Πέρασαν χρόνια μέχρι να εμφανισθεί πάλι ο νέος ως άνδρας. Η μηλιά τον είδε πάλι στεναχωρεμενο. Και ο νέος εξήγησε πως ήθελε να κάνει μια βάρκα να ψαρεύει, για να θρέψη την οικογένεια του.

-Κόψε τον κορμό μου, είπε η μηλιά, και κάνε την βάρκα.

Ο άνδρας υπάκουσε και αυτή την φορά. Πέρασαν παρά πολλά χρόνια ώσπου να εμφανισθεί πάλι ο άνδρας. Γέρος πλέον με άσπρη γενειάδα . Η μηλιά με το ζόρι τον γνώρισε.

-Πού είσαι φίλε μου; τον ρώτησε.

- Η ζωή με κούρασε, είπε ο άνδρας. Το μόνο που θέλω είναι να ηρεμήσω και να χαλαρώσω...

Η μηλιά τον κοίταξε με λύπηση.

-Φίλε μου, δεν ξέρω αν έχω να σου δώσω κάτι. Σου έδωσα τους καρπούς μου, τα κλαδιά μου, ακόμα και τον κορμό μου. Είμαι πια ένα ξερό κουφάρι. Αλλά αν θέλεις κάθισε κάτω και ακούμπησε την πλάτη σου επάνω μου να ξαποστάσεις...

(Μας έστειλε η Μαρία Μ., Β΄τάξη)

Για τους φίλους...

Η μελέτη του "Μικρού Πρίγκηπα" και η ενότητα για τη φιλία στη Νεοελληνική Γλώσσα μάς έδωσαν ερεθίσματα να προσεγγίσουμε το θέμα της φιλίας σταδιακά και με ποικίλους τρόπους...

Παιδιά αφοσιωμένα στη μοναξιά τους...

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Κονσερβοποιηµένο παιχνίδι: αυτή την εντύπωση µου έδωσε η πρόσφατη βόλτα στην παιδική χαρά. Κυριακή πρωί, µε τη θερµοκρασία να επιµένει σε καλοκαιρινά επίπεδα, οι γονείς είχαν ξεχυθεί µε τα πιτσιρίκια τους στην πλατεία.

Η παιδική χαρά ήταν παραγκωνισµένη σε µια γωνία – το προαύλιο της εκκλησίας και η τσιµεντένια πλατεία δεν άφηναν περιθώρια για αίγλη. Ουρές σχηµατίζονταν στις κούνιες, στην τραµπάλα, στις δύο τσουλήθρες, στον µύλο. Η αγωνία ζωγραφιζόταν στα πρόσωπα των µικρών οι οποίοι διεκδικούσαν µια θέση στη διασκέδαση. Τραβούσαν την µπλούζα της µαµάς ή του µπαµπά δείχνοντας το αγαπηµένο τους παιχνίδι στο οποίο ήθελαν να ανεβούν. «Υποµονή», τα συµβούλευαν. «∆εν έχει έρθει η σειρά σου. Τώρα, κάνει κούνια το αγοράκι», έλεγαν. Τι; Πώς να είναι ένα παιδάκι υποµονετικό, όταν στερείται το αυτονόητο. Κάποια, πιο ήσυχα πάλι, παραιτήθηκαν από τη διεκδίκηση. Πήραν τα αρκουδάκια τους, τα λαστιχένια ζωάκια, την µπάλα τους και αποµακρύνθηκαν. Το ένα περιεργαζόταν το άλλο, όµως ελάχιστα ήταν αυτά που ένωσαν τα παιχνίδια και τη διάθεσή τους. Το «πώς σε λένε; Εµένα µε λένε Ελένη. Θες να παίξουµε;», ήταν ένας διάλογος που δεν ειπώθηκε. Είτε παρέµεναν αφοσιωµένα στη µοναξιά τους ή στα χάδια των γονέων τους ή στην πρόσκαιρη ικανοποίηση που προκαλεί η ζαλάδα από τον µύλο που γυρίζει µε φόρα.

Μια µητέρα µε την οποία µοιραζόµασταν το ίδιο παγκάκι εξέφρασε την ανησυχία της. «Ηθελα τον γιο µου πιο δυναµικό. Πιο κοινωνικό. Πιο χαρούµενο», δήλωσε και µετά έδωσε η ίδια την απάντηση στον εαυτό της: «Μεγαλώνει µε µεγάλους, παίζει µε µεγάλους, µιλάει µε µεγάλους...». Αυτό που δεν ειπώθηκε είναι ότι οι µεγάλοι έχουνε µάθει – ή έχουν βολευτεί – να αγοράζουνε παιχνίδια (βιβλία, µπογιές, µπάλες, επιτραπέζια, αυτοκινητάκια, κούκλες)…

"Ζούμε με την οικογένεια"

Στα πλαίσια της 2ης ενότητας "Ζούμε με την οικογένεια" της Νεοελληνικής Γλώσσας της Β΄ Γυμνασίου θεωρήθηκε σκόπιμο να διαβαστεί και να συζητηθεί το παρακάτω πραγματικό περιστατικό που κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο.

Έκθεση από μαθητή του δημοτικού με θέμα:

"Τι να ζητήσω από τον Θεό;"

"Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά, όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι, χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση, όταν δεν λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου, όταν έρχεται σπίτι από τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει, όταν είναι λυπημένη και στεναχωρημένη, αντί να με αγνοεί... Θέλω τ' αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα. Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους. Θεέ μου, δεν ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!"

Τη δασκάλα που την διάβασε καθώς βαθμολογούσε, την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι τη ρώτησε: "Τι συμβαίνει;" Αυτή απάντησε: "Διάβασε αυτήν την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου". Ο σύζυγος είπε: "Το καημένο το παιδί...Τι αδιάφοροι γονείς ειναι αυτοί!". Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: "Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας!.."