Περιμένοντας στην ουρά...

Είναι από τα πιο εκνευριστικά πράγματα το να περιμένεις σε κάπιοα ουρά για να εξυπηρετηθείς. Στις τράπεζες, στις υπηρεσίες, στο δρόμο περνούν ατελείωτες ώρες χαμένες! Κάποιοι προσπαθούν να βρούν τρόπο να επιλέξουν την κατάλληλη ουρά και έτσι να πετύχουν το στόχο τους νωρίτερα διατηρώντας βέβαια τους καλούς τους τρόπους. Το αποτέλεσμα δεν είναι βέβαια πάντα για καλό...

πηγή: perierga.gr

Το Κύπελλο του Σπύρου Λούη

Χρήσιμο για ενημέρωσή μας σχετικά με το πρόσωπο του ολυμπιονίκη Σπύρου Λούη και με την αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων αποτελεί το παρακάτω βίντεο. (Νεοελληνική Γλώσσα Α΄ Γυμνασίου, ενότητα 8η/ Νεοελληνική Λογοτεχνία Ά  Γυμνασίου "Η νίκη του Σπύρου Λούη", Αγγ.Βαρελά).

Η βαθμοθηρία στιγματίζει τους μαθητές

πηγή:alfavita.gr

Το κυνήγι του καλού βαθμού στιγματίζει την προσπάθεια των Ελλήνων μαθητών. Από το δημοτικό έως και το λύκειο οι μαθητές έχουν συνδέσει την πρόοδό τους με τον καλό βαθμό και αυτό καταλήγει να αποτελεί αυτοσκοπό, στερώντας τους τη διάθεση να μάθουν, να χαρούν την εκπαιδευτική διαδικασία, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους. Αποτέλεσμα της στάσης αυτής είναι η παπαγαλία, το άγχος, η πίεση αλλά τα έξοδα των γονιών, που πολλές φορές επιθυμούν μέσα από την πρόοδο των παιδιών τους να... δικαιώσουν τα δικά τους όνειρα. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι και οι γονείς πιέζουν τα παιδιά για όλο και καλύτερους βαθμούς. 

 Ειδικότερα, όπως δείχνει έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), οι εννέα στους δέκα μαθητές γυμνασίου (91,9% το ακριβές ποσοστό) δηλώνουν ότι τους ενδιαφέρει πολύ ο βαθμός στα μαθήματα και ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα καλούς βαθμούς. Και το ποσοστό αυτό αυξάνεται στους μαθητές λυκείου. 

Οι γονείς πιέζουν 

Από την άλλη, το 97% των μαθητών των δημοτικών σχολείων είναι πεπεισμένοι ότι «οι γονείς τους θέλουν να έχουν καλούς βαθμούς», το 41% των μαθητών των γυμνασίων ανέφεραν ότι οι γονείς τους ελέγχουν προκειμένου να είναι σίγουροι ότι διάβασαν τα μαθήματά τους, ενώ το 34,4% των μαθητών του Λυκείου δήλωσαν ότι οι γονείς τους τούς «πιέζουν» για να έχουν υψηλούς βαθμούς και τους ενδιαφέρει πολύ ο βαθμός... 

Από την πλευρά τους, οι έξι στους δέκα εκπαιδευτικούς (59,3%) δηλώνουν ότι το ισχύον σύστημα «καλλιεργεί την ψύχωση του καλού βαθμού». Αυτό οδηγεί εν μέρει και στην παραγωγή αρίστων και πολύ καλών μαθητών, που όμως δεν επιβεβαιώνουν τις επιδόσεις τους κατά τις κρίσιμες εισαγωγικές εξετάσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Συγκεκριμένα, από την έρευνα του ΕΚΚΕ για «το ελληνικό σχολείο στην αυγή του 21ου αιώνα» (υπεύθυνες της 10μελούς ομάδας έργου ήταν οι κ. Λάουρα Μαράτου - Αλιμπράντη, Αφροδίτη Τεπέρογλου και Ιωάννα Τσίγκανου), προκύπτουν τα ακόλουθα:

 - Η βαθμοθηρία στα ελληνικά σχολεία αρχίζει από το γυμνάσιο. Είναι, εν μέρει, απόρροια της μαζικής παραγωγής αρίστων στο δημοτικό (το 75% των μαθητών βαθμολογείται με «άριστα», 9 ή 10) που πλέον θέλουν να συνεχίσουν με καλές επιδόσεις στο γυμνάσιο. Βέβαια, στο δημοτικό οι δάσκαλοι είναι πιο ελαστικοί και –μέσω και της βαθμολόγησης– έχουν την πρόθεση να ενθαρρύνουν τους μαθητές. Αντίθετα, στο γυμνάσιο το ποσοστό των αρίστων είναι 10,1% ενώ πολύ καλή βαθμολογία πήρε το 21,8% (όλοι τους βαθμολογήθηκαν από 17 και πάνω με άριστα το 20). 

- Οι απαντήσεις των μαθητών γυμνασίου αποκαλύπτουν μια έντονη τάση βαθμοθηρίας, καθώς το 91,9% δήλωσαν ότι θα ήθελαν πάντα να έχουν καλούς βαθμούς. Η τάση αυτή είναι ισχυρότερη στα κορίτσια (94%) σε σχέση με τα αγόρια (90%). 

- Στο λύκειο οι άριστοι και οι πολύ καλοί μαθητές αυξάνονται, καθώς μεγαλώνει και η προσπάθεια, αφού στην Γ’ Λυκείου είναι οι κρίσιμες εξετάσεις για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Με βάση τη βαθμολογία τους, σχεδόν οι δύο στους τρεις 64%) είναι πολύ καλοί μαθητές (43%) και άριστοι (21%). Η βαθμοθηρία αυξάνεται ακόμη περισσότερο –σε σχέση με τους μαθητές γυμνασίου– στους μαθητές λυκείου, εκ των οποίων το 92,9% δήλωσαν ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα μεγάλους βαθμούς (91,2% για τα αγόρια, 94,5% για τα κορίτσια). 

Λάθος εικόνα

 - Ομως, τόσο οι μαθητές όσο και οι εκπαιδευτικοί και των δύο πρώτων βαθμίδων θεωρούν ότι το ισχύον σύστημα αξιολόγησης δεν αντανακλά την πραγματική εικόνα του μαθητή. Είναι εντυπωσιακό πόσο ξεκάθαρη εικόνα έχουν τα περισσότερα ενδεκάχρονα και δωδεκάχρονα παιδιά των δημοτικών σχολείων που συμμετείχαν στην έρευνα, τα οποία, με ρεαλισμό

Μια γλυκιά άναμνηση...

Μια πολύ όμορφη γιορτή πραγματοποίησαν και φέτος οι μαθητές της Γ΄ τάξης του σχολείου μας με την καθοδήγηση της φιλολόγου κα Ειρήνης Νάστου. Με την παρουσία τους μας τίμησαν η σύμβουλος φιλολόγων κα Μαρία Παπαευσταθίου, ο Αντιδήμαρχος, η πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων, αρκετοί γονείς και παππούδες των παιδιών. Ευχαριστούμε πολύ όλους!!!

Περπατώντας στο γκρεμό για να πάνε στο σχολειό...!

Οι μικροί μαθητές του δημοτικού σχολείου Banpo που βρίσκεται στο βουνό Bijie στην επαρχία Guizhou της Κίνας κάθε μέρα διασχίζουν με τα πόδια ένα επικίνδυνο, στενό μονοπάτι στην άκρη του γκρεμού για να μπορέσουν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους. Το «ταξίδι» τους διαρκεί μια ώρα ανάμεσα σε χωμάτινα μονοπάτια, τούνελ που έχουν ανοιχτεί στα βράχια ενώ με δυσκολία χωράνε δυο παιδάκια το ένα δίπλα στο άλλο. 

 Το μονοπάτι αυτό είχε ανοιχτεί πριν από 40 χρόνια για να λειτουργήσει αρχικά ως αρδευτικό κανάλι.
Υπάρχει και μια πιο ασφαλής διαδρομή για να φτάσουν τα παιδιά στο σχολείο, στο οποίο φοιτούν 49 μαθητές, μόνο που το περπάτημα μέσω αυτής διαρκεί δύο ώρες. Αφού φτάσουν στο σχολείο μετά από μία ώρα περπάτημα τα παιδιά κάνουν γυμναστικές ασκήσεις και στη συνέχεια μπαίνουν στις τάξεις για να ξεκινήσει το μάθημα. 

πηγή: newsbeast

Χαρούμενοι Χαρταετοί (Μαρίας Πυλιώτου)

Το διήγημα αναφέρεται στην κατάσταση που ακολούθησε μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 και το διαχωρισμό των Ελληνοκύπριων από τους Τουρκοκύπριους.

Ό ταν έφευγαν φορτωμένοι όλα τους τα πράγματα, κανένας δεν μπορούσε να πείσει το Γλαύκο πως δε θα γύριζε σύντομα πίσω.
Κι όμως πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος. Ο πόλεμος τελείωσε, οι πυροβολισμοί, οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν, κι αυτοί που έφευγαν μέσα στη φωτιά αποφάσισαν να γυρίσουν. Το σπίτι τους βρισκόταν στα «σύνορα».

Κανένας δεν μπορούσε να τους εμποδίσει: «Καλέ, δε φοβάστε; Δυο βήματα πιο κάτω… Θεέ μου, αν ξαναρχίσουν;». Πιο πολύ απ’ όλους ήθελαν τα παιδιά. Ο Γλαύκος και η Δανάη. Ένα χρόνο μακριά από το σπίτι τους το νοστάλγησαν. Την αυλή, τις βεράντες, τα δωμάτια. Και τη μεγάλη ταράτσα. Σαν έφτασαν, δεν ένιωσαν τίποτα από το φόβο που προσπαθούσαν οι άλλοι συγγενείς και φίλοι να τους μεταδώσουν. Ήταν ένα ήρεμο απριλιάτικο δειλινό. Ο ουρανός στη δύση ολοκόκκινος έκανε τα δυο παιδιά να μελαγχολήσουν και να νοσταλγήσουν τους παλιούς καλούς φίλους.

Βοήθησαν όλοι και τακτοποιήθηκαν τα πάντα: έπιπλα, ρούχα, μαγειρικά σκεύη, βιβλία, όλα μέχρι το βράδυ. Κοιμήθηκαν κουρασμένα, ωστόσο ικανοποιημένα που γύρισαν στο πατρικό τους σπίτι.

Ξημέρωσε Κυριακή. Ανοιξιάτικη δροσερή. Τι έκπληξη, Θεέ μου. Στο δωμάτιό τους ένας μεγάλος χαρταετός.

– Σ’ ευχαριστούμε, πατέρα.

Είναι σίγουρα πως κάθισε αργά το βράδυ να τους τον φτιάξει, για να μπορέσει να τους χαρίσει την πρώτη κυριακάτικη χαρά στο δικό τους σπίτι. Από μικρά παιδιά παίζανε με τους χαρταετούς τέτοια εποχή. Μαζί κι ο πατέρας που έκανε πάντα σα μικρό παιδί.

– Σ’ ευχαριστούμε, είπανε ξανά και τον φίλησαν.

Χαρούμενα και τα δυο ανέβηκαν στην ταράτσα. Ο αέρας πρωινός - δροσερός φυσούσε από το Νότο. Και νάτος κιόλας ο χαρταετός όμορφος - καμαρωτός να πετά κι όλο να τραβά κατά το Βορρά. Ο σπάγκος ήταν μακρύς και γερός. Τον άφησαν όλο. Πόσο όμορφα νιώθανε. Σαν τον παλιό καλό καιρό.

Ξαφνικά λίγο πιο κάτω κατά το Βορρά, λίγο πιο πέρα από τη «γραμμή» από μια άλλη ταράτσα αντίκρυ, δυο άλλα παιδιά κουνούσαν τα χέρια χαρούμενα και ξεφώνιζαν.

– Σίγουρα μας καλωσορίζουν, ψιθύρισε ο Γλαύκος.

– Πρέπει και μεις να φωνάξουμε να μας ακούσουν, σκέφτηκε η Δανάη.

– Τι να πούμε;

– Να, κάτι για να δείξουμε πως θέλουμε να ’μαστε «φίλοι».

Δυο ταράτσες, τέσσερα παιδιά, μια «γραμμή» ανάμεσά τους κι ένας χαρταετός. Ακόμα κι ένα νήμα γερό που ξεκινά από τούτα τα παιδιά και φτάνει με το χαρταετό ως τ’ άλλα.

– Εγώ λέω να γράψουμε στο χαρταετό ένα μήνυμα.

– Κατάλαβα. Δηλαδή κάτι που να λέει πως δε θέλουμε πολέμους. Θέλουμε να ζήσουμε αδελφωμένα…

Την άλλη μέρα ο χαρταετός έγραφε: «ΕΙΡΗΝΗ, ΑΓΑΠΗ». Ευτυχώς φυσούσε πάλι από το Νότο. Τι όμορφα! Ακόμα κι ο ίδιος ο χαρταετός βιαζόταν να πετάξει και να φτάσει γοργότερα

Απόκριες στο σχολείο μας!!!

Tad, ο χαμένος εξερευνητής

Υπόθεση

Ισπανοί και Γάλλοι ενώνουν τις δυνάμεις τους, το 2012, στο ισπανικό animation “Tad, the Lost Explorer”. Η ταινία αποτελεί μια από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές της ισπανικής κινηματογραφίας τα τελευταία χρόνια, είναι παραγωγή της ισπανικής Telecinco Cinema, ενώ η διανομή της θα γίνει από το γαλλικό Studio Canal. Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες ενός κοινού θνητού που ονειρεύεται να γίνει σπουδαίος ήρωας… και θα δει την ευχή του, να γίνεται πραγματικότητα. Η σκηνοθεσία είναι του Ενρίκε Γκάτο, στην πρώτη του ταινία, μεγάλου μήκους. Ο σκηνοθέτης έχει κερδίσει βραβείο για το καρτούν μικρού μήκους, “Tadeo Jones and the Basement of Doom”, στα ισπανικά κινηματογραφικά βραβεία, το 2008. 

Ώρες προβολής Odeon-Pralimnio Ιωαννίνων εδώ

Ευεργέτες των Ιωαννίνων

Μαθητές της Στ' τάξης του 1ου Δημοτικού σχολείου (Καπλάνειος Σχολή) Ιωαννίνων μας λένε με τον δικό τους τρόπο ένα μικρο βιογραφικό για ευεργέτες που το όνομα τους δόθηκε σε οδούς των Ιωαννίνων.

Ο νικητής που δεν τερμάτισε πρώτος...!

Λοιπόν, η ιστορία αυτής της φωτογραφίας έχει ως εξής. Στις 2 του περασμένου Δεκεμβρίου, ο Βάσκος αθλητής Ιβάν Φερναντέζ Ανάγια συμμετείχε σε έναν αγώνα ανώμαλου δρόμου στην Μπουρλάντα, στο Ναβάρρε.
Βρισκόταν στη δεύτερη θέση, σε αρκετά μεγάλη απόσταση από τον προπορευόμενο Αμπέλ Μουτάι, ο οποίος είχε κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 3000 μέτρων στήπλ, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το περασμένο καλοκαίρι.

Μπαίνοντας όμως στην τελική ευθεία, ο Βάσκος αθλητής είδε τον Κενυάτη δρομέα – σίγουρο νικητή της κούρσας – σαν να χάνει την αίσθηση του χώρου, ΄και να σταματά να τρέχει μόλις 10 μέτρα πριν από το νήμα, νομίζοντας πως είχε κιόλας περάσει τη γραμμή!

Ο Φερναντέζ Ανάγια τον έφτασε και, αντί να τον προσπεράσει και να τερματίσει εκείνος πρώτος, σταμάτησε επί τόπου και με διάφορα νοήματα κατηύθυνε τον Μουτάι προς την γραμμή και τον βοήθησε να τερματίσει πρώτος.
Αμέσως μετα, ο Ανάγια, που είναι αθλητής με μεγάλο μέλλον (ήδη πρωταθλητής Ισπανίας στα 5 χιλιόμετρα, στη κατηγορία των νέων), δήλωσε:


“Ακόμα και εάν μου έλεγε κάποιος ότι, κερδίζοντας αυτόν τον αγώνα θα εξασφάλιζα μια θέση με την ισπανική ομάδα στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου, δεν θα το έκανα. Η ενέργειά μου να βοηθήσω τον πελαγωμένο συναθλητή μου ήταν αυθόρμητη, και η ηθική μου ικανοποίηση από αυτήν είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιοδήποτε μετάλλιο. Για μένα, ιδίως με όσα συμβαίνουν σήμερα στη κοινωνία, στην πολιτική, κλπ, όπου ο κάθε ένας κοιτάζει μόνο το δικό του συμφέρον, νομίζω ότι το να ενδιαφέρεσαι για τον συνάνθρωπό σου, έχει μία ιδιαίτερη αξία”.

πηγή

Μάθημα οικολογίας από μια χελώνα

Ένα καλό μαθήματα για τους ασυνείδητους που αδιαφορούν για την απόρριψη των σκουπιδιών, αποτελεί η ιστορία και η εικόνα μιας χελώνας από το Missouri των ΗΠΑ.
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η συγκεκριμένη χελώνα παρουσιάζει μια δυσμορφία στο καβούκι της. Όχι, δεν πρόκειται για κάποια γενετική ανωμαλία, ούτε για κάποιο άγνωστο είδος χελώνας.
Η δυσπλασία αυτή δημιουργήθηκε εξαιτίας ενός σκουπιδιού το οποίο βρέθηκε στο διάβα του ζώου. Επρόκειτο για μια πλαστική συσκευασία έξι «δαχτυλιδιών» που χρησιμοποιούνται στις εξάδες διαφόρων ποτών και αναψυκτικών.
Όταν η χελώνα ήταν σε νεαρή ηλικία, το σκουπίδι σφήνωσε στο κέλυφός της. Με το πέρασμα του χρόνου, ενώ το ζώο μεγάλωνε, αυτό δεν μπορούσε να συμβεί στην περιοχή γύρω από το πλαστικό «δαχτυλίδι».
Εάν κάτι τέτοιο συνέβαινε σε ζώο που δεν διέθετε καβούκι, πιθανότατα θα πέθαινε. Ωστόσο, το καβούκι της χελώνας κατάφερε να την προστατεύσει, αν και ορισμένα όργανά της δεν λειτουργούν σωστά.
Τελικά, η χελώνα βρέθηκε το 1993 και μεταφέρθηκε στο ζωολογικό κήπο St. Louis, όπου και το σκουπίδι αφαιρέθηκε. Ονομάστηκε «Peanut» και σήμερα ζει στο Κέντρο Διατήρησης του Missouri.

 πηγή:newsbeast

Πώς κρατούν τη σειρά τους στην Ταϋλάνδη...!

Υλικό για την ημέρα κατά της σχολικής βίας (6η Μαρτίου)

Το Υπουργείο Παιδείας καθιέρωσε την 6η Μαρτίου ως Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο. Παράλληλα η ημέρα αυτή αποτελεί αφορμή για εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς των σχολείων όλης της χώρας, ώστε να ανταλλάξουν τις σκέψεις τους, πληροφορίες, ιδέες και να ενεργοποιηθούν με δράσεις ευαισθητοποίησης για την πρόληψη και αντιμετώπιση της σχολικής βίας και του εκφοβισμού που εκδηλώνεται μεταξύ και εναντίον των μαθητών, ώστε να περιοριστούν οι δίαυλοι εκδήλωσης της βίας στη ζωή των ανηλίκων και να αποτραπούν οι αρνητικές συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

 Δείτε χρήσιμο υλικό στις παρακάτω διευθύνσεις

http://www.youtube.com/watch?v=pUgQ9vUgaGM
http://www.youtube.com/watch?v=1Wbm2JlfS6E
http://www.youtube.com/watch?v=EBEenHZEb74
http://www.youtube.com/watch?v=PGZ0XN9eWsY

Δεν είναι εύκολο να υπάρξει σαφής διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον τσακωμό του παιχνιδιού και στον πραγματικό τσακωμό, στο πείραγμα του παιχνιδιού και στο κακόβουλο πείραγμα, στην αθώα απειλή και στο συστηματικό εκφοβισμό, στα τυχαία χτυπήματα του παιχνιδιού και στην επιθυμία για πρόκληση πόνου και βλάβης στους άλλους» 
(Ανδρέου & Smith, 2002).  

(αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του Γυμνασίου Γαρδικίου)
 

Για τους λάτρεις της σοκολάτας...

Γραμματόσημο με ... γεύση σοκολάτας! 

Γραμματόσημο με άρωμα και γεύση σοκολάτας πρόκειται να κυκλοφορήσουν τα Ταχυδρομεία του Βελγίου, προς τιμήν του εθνικού γλυκού της χώρας. «Έχουμε προσθέσει στην κόλλα ελαφρύ άρωμα σοκολάτας και έτσι όταν κάποιος το γλείψει για να το τοποθετήσει στο φάκελο μπορεί να δοκιμάσει αυτή τη γεύση. Ακόμη και το ίδιο το γραμματόσημο μυρίζει σοκολάτα», δήλωσε εκπρόσωπος των Ταχυδρομικών Υπηρεσιών της χώρας.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του ταχυδρομείου, η γεύση της σοκολάτας προστέθηκε στη βάση της κόλλας με τη μορφή αιθέριων ελαίων βουτύρου κακάο, που γίνεται αισθητή στη γλώσσα.

Όχι πως το εγχείρημα δεν είχε τις δικές του δυσκολίες. «Ήταν εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσει να βρεθεί η γεύση και το άρωμα για τη μαύρη σοκολάτα. Για το λόγο αυτό έπρεπε να συνεργαστούν ειδικοί από το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ολλανδία και την Ελβετία», πρόσθεσε η ανακοίνωση, καταλήγοντας πως «αν και τα γραμματόσημα με σοκολατένιο άρωμα έχουν κυκλοφορήσει και στο παρελθόν, ο συνδυασμός αυτής της γεύσης με το άρωμα αποτελεί μία καινοτομία».

Πάνω στα γραμματόσημα, που θα κυκλοφορήσουν στις 25 Μαρτίου, απεικονίζεται η σοκολάτα σε διάφορα σχήματα και μεγέθη: σε κόκκους, σε κομματάκια και σε μορφή κακάο μάζας.

 πηγή:ΤΟ ΒΗΜΑ

 

 

Οδοντόκρεμα από ... σοκολάτα! Μια νέα τεχνολογική ανακάλυψη έρχεται να ανατράψει ότι ξέραμε για την υγειινή των δοντιών! Ένας από τους βασικότερους εχθρούς των δοντιών, η αγαπημένη σοκολάτα, γίνεται σύμμαχος στην προστασία τους. Το φθόριο, που είναι βασικό συστατικό στις οδοντόκρεμες για περισσότερα από 100 χρόνια αντικαθίσταται τώρα από τη… σοκολάτα!!!

Πριν αναρωτηθείτε αν σοβαρολογούμε ή όχι δείτε τί ανακάλυψε μια εταιρεία στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ, που παράγει μια οδοντόκρεμα χωρίς φθόριο. Η νέα οδοντόκρεμα λέγεται «Theodent» και σύμφωνα με την εταιρεία αναζωογονεί την επιφάνεια των δοντιών χρησιμοποιώντας μια ουσία που παράγεται από τη σοκολάτα. Ναί από αυτή την ίδια σοκολάτα που καταστρέφει τα δόντια μας.

Όπως φαίνεται, αυτό το εκχύλισμα κακάο είναι πιο αποτελεσματικό από το φθόριο στην καταπολέμηση και την πρόληψη της τερηδόνας και επιπλέον σκληραίνει το σμάλτο των δοντιών, κάνοντας τα λιγότερο ευαίσθητα στη φθορά.

Ειδικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το εκχύλισμα κακάο, γνωστό ως Rennou, θα αντικαταστήσει πλήρως το φθόριο ως ένα βασικό στοιχείο σε όλες τις οδοντόκρεμες.
Η παραδοσιακή οδοντόκρεμα Theodent διατηρεί τη γεύση μέντας, αλλά η έκδοση για τα παιδιά έχει γεύση σοκολάτα!!!
πηγή:perierga

Ο Φάρος

Το χρονικό της απελευθέρωσης των Ιωαννίνων και η σημασία της

Τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων είναι μια μεγάλη γιορτή, δεν υπάρχει αμφιβολία, που ξεπερνάει τα τοπικά όρια.

Το μήνυμα της νίκης στις 21 Φεβρουαρίου του 1913 δεν έδωσε ελπίδα μόνο στους κατοίκους της πόλης, αλλά αποτέλεσε κι ένα καθοριστικό, συμβολικό γεγονός για την ολοκλήρωση της νίκης στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Η Ελλάδα που κατείχε τα Γιάννενα δεν θα μπορούσε να αδικηθεί από καμιά γεωπολιτική συμφωνία τους επόμενους μήνες.

Κι επιπλέον, τα Γιάννενα δεν ήταν μία ακόμα πόλη. Ήταν το άρωμα μιας άλλης εποχής, το σημάδι ενός ελληνισμού που χαρακτηρίζονταν από τα Γράμματα, τον Διαφωτισμό, τις τέχνες. Ήταν τα Γιάννενα της εξέγερσης του Διονυσίου το 1611, ο τόπος που έγραψε μεγάλα έργα ο Λόρδος Βύρων στις αρχές του 19ου αιώνα, ήταν οι μεγάλες Σχολές του νεοελληνικού διαφωτισμού. Γι’ αυτό και αντήχησε πολύ μακριά ο θρίαμβος, γι’ αυτό και τραγουδήθηκε πολύ αυτή η νίκη.

Η αρχή
Στις αρχές του πολέμου, δεν ήταν σίγουρο τι θα γινόταν με την Ήπειρο. Το μεγάλο μέτωπο ήταν στο κέντρο, εκεί που ανοίγονταν η βαλκανική ενδοχώρα και αποτελούσε επίδικο όχι μόνο για την Πύλη, αλλά και για τους Συμμάχους.
Στις 4 Oκτωβρίου του 1912, οι τρεις σύμμαχες χώρες Eλλάδα, Bουλγαρία και Σερβία επιδίδουν στην Kωνσταντινούπολη τελεσίγραφο για την κήρυξη του πολέμου με την Oθωμανική Aυτοκρατορία. Την επόμενη θα ξεκινήσουν τον πόλεμο με στόχο να νικήσουν τους Τούρκους. Ο στόχος ήταν πρώτα από όλα η νίκη στο πεδίο της μάχης.
Η Ελλάδα με επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο είχε δει ότι υπάρχουν πραγματικές δυνατότητες για επέκταση των ορίων του κράτους, για ενσωμάτωση των ελληνικών πληθυσμών, για υπέρβαση του φτωχού και ηττημένου «κράτους της Μελούνας» που είχε αφήσει ο πόλεμος του 1897.
Με την επιστράτευση της 17ης Σεπτεμβρίου συγκροτήθηκαν δύο μεγάλες μονάδες: O Στρατός Θεσσαλίας που αποτελούσε και το κύριο σώμα του στρατού και είχε επικεφαλής τον Διάδοχο Kωνσταντίνο και ο μικρότερος Στρατός Hπείρου που περιελάμβανε 8 τάγματα πεζικού και ευζώνων, 1 ίλη ιππικού και 24 πυροβόλα, 8 χιλιάδες στρατιώτες και 282 αξιωματικούς, είχε διοικητή τον αντιστράτηγο Kωνσταντίνο Σαπουντζάκη και η έδρα του ήταν στην Άρτα.
Στόχος της στρατιάς στην Ήπειρο η άμυνα κατ’ αρχήν και η αντιστήριξη του αγώνα στη Θεσσαλία. Στο Ναυτικό, αρχηγός του στόλου τοποθετήθηκε ο Υποναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης.
Στο μεγάλο μέτωπο της Θεσσαλίας, ο στρατός θα προχωρήσει εύκολα από τα στενά της Μελούνας στην Ελασσόνα και θα κάνει την πρώτη του μεγάλη νίκη στις 9 και 10 Oκτωβρίου με την κατάληψη στα Στενά Σαρανταπόρου, μία δύσβατη τοποθεσία πίσω από τον Όλυμπο που αποτελεί ως και σήμερα την πύλη για τη Μακεδονία. Εκεί θα φανεί κι ο ηρωϊσμός των στρατιωτών που κατάφεραν να υπερκεράσουν τις πλεονεκτικές θέσεις του τουρκικού πυροβολικού με τη θυσία πολλών που έπεσαν στη σύντομη μάχη. Ο δρόμος ανάμεσα στα Στενά, οδηγεί στα Σέρβια και την Κοζάνη κι από εκεί βέβαια στη Θεσσαλονίκη, που θα αποτελέσει τελικά και το μεγάλο σύμβολο της ελληνικής κυριαρχίας, όπως είχε διαβλέψει ο Βενιζέλος στην περίφημη πια διαφωνία του με τον Κωνσταντίνο για το προς τα πού θα πρέπει να οδεύσει ο στρατός.

Από το Γεφύρι

Το ξημέρωμα της 6ης Οκτωβρίου, ο 2ος λόχος Ευζώνων μαζί με κατοίκους της σημερινής

Γιάννενα: Η παραμυθένια πόλη

Τὴν ὕμνησαν πουλιὰ τῶν Γρεβενῶν, τῆς τραγουδῆσαν τὰ ἀηδόνια τοῦ Μετσόβου, νανούρισε γενιὲς παιδιῶν: «Κοιμήσου καὶ παρήγγειλα στὴν Πόλη τὰ προικιά σου / στὰ Γιάννενα τὰ ροῦχα σου καὶ τὰ χρυσαφικά σου».

Γιάννενα! Ἡ πόλη τῶν θρύλων καὶ τῶν παραδόσεων. Ἡ πόλη τῶν ἀσημουργῶν καὶ τῶν μεγάλων τοῦ Γένους Εὐεργετῶν. Ἡ πόλη τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν: «Γιάννενα πρῶτα στ᾿ ἄρματα, στὰ γρόσια καὶ στὰ γράμματα».

Σὰν ξεγυρίσεις ἀπ᾿ τοῦ Δρίσκου τὴν κορφὴ ἀπ᾿ τὴν παλιὰ τὴν Ἐθνική, ἀπὸ Θεσσαλονίκη, καὶ δεῖς... Θὰ σοῦ κοπεῖ ἡ φωνή, θὰ κλάψεις. Θὰ πεῖς καὶ σὺ σὰν τὸν θλιμμένο ποιητή: «Ἄρα θὰ ζήσω γιὰ νὰ δῶ τὰ Γιάννενα ἀπ᾿ τὸ Δρίσκο;».

Μπροστά σου ἡ λίμνη ὀνειρική. Ἀπέναντι νυφούλα αἰώνων μυθικὴ ἡ πόλη τῶν γραμμάτων. Κι ἐκεῖ στῆς λίμνης τὴν ἀσημικὴ ἀγκαλιὰ κατα μεσὶς τὸ πιὸ ὄμορφο λιμνῶν νησὶ τοῦ κόσμου· μὲ τὰ ἑφτά του Μοναστήρια, μικρὸ Ἁγιονόρος! Μιὰ διαμαντόπετρα στῆς ὀμορφιᾶς τὸ δαχτυλίδι.

Γιάννενα! Ἡ πόλη πέντε αἰῶνες τυραννιέται στὴ σκλαβιά. Στοῦ θρυλικοῦ της κάστρου τὰ ὑγρὰ μπουντρούμια μέχρι καὶ σήμερα θαρρεῖς ἀκούγονται τῶν σκλάβων οἱ φωνές, τὰ βογγητά. Πέντε αἰῶνες! Ἦταν μήνας Ὀκτώβριος τοῦ ἔτους 1431, ὅταν, ὅπως σημειώνει στὸ «Χρονικόν» του ὁ Γεώργιος Φραντζῆς, «ἀπῆρεν ὁ μπεγλέρμπεης τῶν Τούρκων τοὔνομα Σινάνης τὰ Ἰωάννινα καὶ τὴν αὐτῶν περιοχήν». Ἀπὸ τότε ἡ νύχτα δὲν ἔλεγε νὰ ξημερώσει.

Ὥσπου κάποια μέρα ἄρχισε νὰ ροδίζει ἡ ἀνατολή. Ἦταν καὶ πάλι μήνας Ὀκτώβριος, τοῦ ἔτους 1912 τώρα, ὅταν ἄρχισε ἡ ξέφρενη προέλαση τοῦ στρατοῦ μας πρὸς τὶς σκλαβωμένες περιοχὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ κι οἱ ἀετοὶ ζυγῶσαν στὸ Μπιζάνι. Ἡ πολιορκημένη πόλη καρτερεῖ. Περνοῦν οἱ μέρες, μῆνες. Τόσων αἰώνων στεναγμοὶ ἀναζητοῦν τὴ στιγμὴ τῶν ἀτελειώτων προσευχῶν. Μὰ τὸ Μπιζάνι μένει ἀπόρθητο. Ἀπὸ τοῦ λόφου τὶς κορφὲς ψηλά, θερίζον τας τῶν ἡρώων τὰ κορμιά, βρυχᾶται ἡ «Σκύλλα» ἄγρια. Ἔτσι εἶχαν ὀνομάσει οἱ στρατιῶτες μας μιὰ συστοιχία κανονιῶν πάνω στὰ ὑψώματα τοῦ Μπιζα νιοῦ. Ἡ ὅλη ὀχύρωση ἦταν ἔργο τοῦ Γερμανοῦ στρατηγοῦ Φὸν Γκόλτς, ποὺ μὲ 112 πυροβόλα θωράκισε τὸ Μπιζάνι καὶ τὴν γύρω περιοχὴ σὲ ἀκτίνα 10 χιλιομέτρων, τεῖχος ἀδιαπέραστο. «Σᾶς παραδίδω τὸν τάφο τῆς Ἑλλάδος», εἶχε πεῖ στοὺς Τούρκους στρατηγούς, παραδίδοντάς τους τὰ ἀπόρθητα ὀχυρά.

Ἔπειτα ἔπεσε ὁ χιονιὰς βαρύς... Τὸ σάβανό του σκέπασε ὁλάκαιρη τὴ γῆ, καὶ τὰ φτερὰ τῶν ἀετῶν κρουστάλλιασαν:

«Μοῦ γράφεις, Μάνα, μιὰ γραφὴ καὶ μὲ ρωτᾶς τί κάνω / στοῦ Μπιζανιοῦ τὴν παγωνιά, στὸ κρύο θὰ πεθάνω.

Δὲν μὲ τρομάζουν, Μάνα μου, οἱ σφαῖρες τὰ κανόνια / μόν’ μὲ φοβίζει ἡ παγωνιά, τοῦ Μπιζανιοῦ τὰ χιόνια.

Λειτούργησε στὴν Παναγιὰ κι ἄναψε κι ἁγιοκέρι / νὰ κάνει θαῦμα, Μάνα μου, νὰ γίνει καλοκαίρι».

Ἀλλὰ τὸ θαῦμα ἀργοῦσε...

Ἡ Θεσσαλονίκη εἶχε ἀπὸ μῆνες ἐλευθερωθεῖ, ἡ Μακεδονία ἔπλεε στὰ γαλανόλευκα, μὰ

1913-2013: 100 χρόνια από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων

«Γονείς, μεγάλη προσοχή στον ύπνο των παιδιών»

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η διευθύντρια δημοτικού σχολείου στο Σάσεξ, Σούζαν Μόργκαν, έστειλε επιστολή προς τους γονείς των μαθητών της, με την οποία τους προτρέπει να βάζουν τα παιδιά τους για ύπνο νωρίτερα.

«Η έλλειψη ύπνου λειτουργεί σωρευτικά και είναι πολύ δύσκολο να κινήσουμε το ενδιαφέρον τους για μάθηση όταν “κουτουλάνε” στις 12 το μεσημέρι. Καθώς όλο και περισσότερα έχουν τηλεοράσεις στο δωμάτιό τους, διαπιστώνουμε ότι κάποια βλέπουν τηλεόραση μέχρι αργά. Σας ζητούμε να ελέγχετε τη χρήση τηλεόρασης και online παιχνιδιών και να διασφαλίζετε ότι οι συσκευές κλείνουν μια λογική ώρα. Κατανοώ τα προβλήματα των γονέων, καθώς έχω δώσει και εγώ πολλές μάχες με τα παιδιά μου. Δεν πρόκειται να σας πουν ευχαριστώ τώρα, θα σας πουν όμως αργότερα», έγραψε η Μόργκαν.Η Βρετανίδα διευθύντρια είπε ότι οι μαθητές του δημοτικού, κυρίως των τελευταίων τάξεων, «έχουν εμμονή με διαφόρων ειδών παιχνίδια στους υπολογιστές». «Κάποιοι παραδέχονται ότι παίζουν παιχνίδια μέχρι αργά το βράδυ, εξ ου και τα κουρασμένα βλέμματα με τα οποία μας χαιρετούν κάθε πρωί».

Κάθε ηλικία έχει τις δικές της απαιτήσεις στον τομέα του ύπνου. Τα βρέφη ώς δύο ετών πρέπει να κοιμούνται 14 ώρες την ημέρα. Αυτό συχνά χωρίζεται σε δίωρο μεσημεριανό ύπνο και 12ωρο βραδινό. Στις ηλικίες τριών ώς έξι ετών τα παιδιά χρειάζονται δώδεκα ώρες ύπνο το εικοσιτετράωρο. Αν ένας γονέας δυσκολεύεται να αναγνωρίσει πότε έχει έρθει η ώρα για ύπνο, συνήθως του το υπενθυμίζει το παιδί, ουρλιάζοντας «δεν είμαι κουρασμένος» και γρονθοκοπώντας τον γονέα στο πρόσωπο. Οι ηλικίες επτά ώς 12 ετών χρειάζονται 10 ώς 11 ώρες ύπνου, ενώ οι έφηβοι από 12 ώς 18 ετών χρειάζονται 8 ώς 9 ώρες ύπνου. Κάποιοι γονείς θεωρούν περίεργο το ότι οι έφηβοι χρειάζονται λιγότερο ύπνο από τα μικρότερα παιδιά, αφού οι έφηβοι συνήθως ξυπνούν μόνο με μπουγέλο ή άλλες ανορθόδοξες τακτικές. Η μόνη εξήγηση γι’ αυτό είναι ότι λειτουργούν σαν γάτες που τις νύχτες τριγυρίζουν και ανακατεύουν σκουπιδοτενεκέδες. Ομως μην ανησυχείτε. Η γάτα σας είναι μια χαρά.

Οι καλοί σχολικοί βαθμοί είναι... μεταδοτικοί

πηγή:ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι καλές επιδόσεις στο σχολείο, κοντολογίς, οι καλοί βαθμοί, είναι μεταδοτικές. Αυτό προκύπτει από νέα έρευνα Αμερικανών επιστημόνων. Σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας, μαθητές που κάνουν παρέα με φίλους που έχουν καλύτερους βαθμούς από τους ίδιους, βλέπουν και τους δικούς τους βαθμούς να ανεβαίνουν την επόμενη σχολική χρονιά. Μετά λοιπόν από προηγούμενες έρευνες που κατέγραψαν ότι η παχυσαρκία είναι κοινωνικά κολλητική, φαίνεται ότι και τα κοινωνικά δίκτυα μεταδίδουν τα «μικρόβια» των καλών βαθμών. Αυτό υποστηρίζουν ερευνητές του πολιτειακού πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (SUNY).

Οι σχολικές επιδόσεις των μαθητών μπορούν να επηρεαστούν από τις επιδόσεις συμμαθητών που είναι φίλοι τους. «Οσο πιο έξυπνοι είναι οι φίλοι σου σήμερα, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να γίνεις κι εσύ πιο έξυπνος αύριο», δήλωσε ο Χιρόκο Σαγιάμα, επικεφαλής των επιστημόνων της έρευνας.

Οι ερευνητές ασχολήθηκαν με τους μαθητές γυμνασίου, τους οποίους κατέταξαν ανάλογα με τη βαθμολογία τους. Παράλληλα, έκαναν τον συσχετισμό με τον μέσο όρο της βαθμολογίας που είχαν οι φίλοι κάθε μαθητή. Οπως έδειξε η στατιστική ανάλυση, οι μαθητές που είχαν φίλους με υψηλότερη μέση βαθμολογία έτειναν να παίρνουν υψηλότερους βαθμούς την επόμενη χρονιά. Σύμφωνα με τους ερευνητές, στη διαμόρφωση αυτού του φαινομένου παίζει ρόλο η υποσυνείδητη επιθυμία των μαθητών να μη χάσουν επαφή με τους φίλους τους. «Αν οι φίλοι σου αριστεύσουν στο διαγώνισμα, μπορεί να σκεφτείς ότι πρέπει και εσύ την επόμενη φορά να διαβάσεις περισσότερο, προκειμένου να μη μείνεις πίσω σε σχέση με την υπόλοιπη παρέα», τόνισε ο Σαγιάμα. Επίσης, όσοι μαθητές ελπίζουν να τα πάνε καλύτερα στην τάξη, έχουν την τάση να επιλέγουν καλύτερους μαθητές ως φίλους, επειδή τους θαυμάζουν. Τέλος, οι καλύτεροι μαθητές της τάξης δεν βλέπουν τους βαθμούς τους να χειροτερεύουν παρότι εκ των πραγμάτων κάνουν παρέα με φίλους που έχουν χειρότερους βαθμούς. Οι άριστοι δηλαδή εμφανίζουν κάποιου είδους «ανοσία» στο «μικρόβιο» των κακών σχολικών επιδόσεων.

Ένα δωμάτιο ...όλο σοκολάτα!

 Τον καλύτερο τρόπο για να γιορτάσει τα πέντε χρόνια λειτουργίας του βρήκε το εμπορικό κέντρο «Kaliningrad Plaza» στη Λιθουανία. Ανέθεσε στη γλύπτρια Elena Climent να δημιουργήσει ένα δωμάτιο 20 τετραγωνικών μέτρων εξ ολοκλήρου από σοκολάτα!

Το «λαχταριστό» δωμάτιο κατασκευάστηκε μέσα στο εμπορικό κέντρο, όπου παρέμεινε λίγο χρονικό διάστημα για διαφημιστικούς λόγους, και περιλαμβάνει σοκολατένια έπιπλα, κουρτίνες, χαλιά, διάφορα διακοσμητικά αντικείμενα, ακόμη και τζάκι, όλα φτιαγμένα μόνο από λευκή και σοκολάτα γάλακτος!

Η γλύπτρια δήλωσε: «Όσο χρόνο κράτησε η δημιουργία του δωματίου διασκεδάσαμε πολύ και γελάσαμε ακόμη πιο πολύ! Προσέξαμε όλες τις λεπτομέρειες των αντικειμένων και των επίπλων έτσι ώστε να μοιάζουν όσο το δυνατόν… αληθινά, συνθέτοντας ένα κανονικό δωμάτιο όπου δεν του λείπει τίποτα. Ακόμη και σκάκι φτιάξαμε!

Η σοκολάτα είναι ένα υλικό δύσκολο στη γλυπτική, γιατί πρέπει να τη διατηρείς συνεχώς σε συγκεκριμένη θερμοκρασία (22-24 βαθμούς Κελσίου) έτσι ώστε ούτε να λιώνει αλλά ούτε και να είναι πολύ σκληρή, δυσκολεύοντας τη λάξευση. Επιπλέον έπρεπε να χρησιμοποιούμε εναλλάξ λευκή και σοκολάτα γάλακτος, γεγονός που μας δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο.

Γιατί όταν χειρίζεσαι στη γλυπτική ένα μόνο υλικό (μάρμαρο, πέτρα, ξύλο, πάγο κ.λπ.) τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Η βασική διαφορά με τη γλυπτική στη σοκολάτα συγκριτικά με άλλα υλικά είναι… η μυρωδιά! Το άρωμα της σοκολάτας είναι μοναδικό και δημιουργεί στο τέλος μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα… Αφήστε που συνεχώς… λιγουρεύεσαι να φας ένα κομμάτι!».

Το «σοκολατένιο» δωμάτιο δέχτηκε πολλούς επισκέπτες μέχρι τις 18 Νοεμβρίου, οπότε κόπηκε σε μικρά κομμάτια και μοιράστηκε στον κόσμο! Αξίζει να σημειώσουμε ότι το εμπορικό κέντρο «Kaliningrad Plaza» έχει συνεργαστεί με τον Καρλ Λάγκεφερντ σε παρόμοια projects.

πηγή

Το συγκινητικό "ευχαριστώ" το Ισπανών στην Ελλάδα

Το δικό τους έμμεσο μήνυμα στήριξης στη χώρα μας στέλνουν δεκάδες μαθητές και καθηγητές από τη Μούρθια της Ισπανίας. Το βίντεό τους με τίτλο «Ευχαριστούμε, Ελλάδα, κληρονομιά μας» εκφράζει την ευγνωμοσύνη τους για την πολιτισμική κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας.

 Το βίντεο ξεκινά λέγοντας «εγώ γνωρίζω την κληρονομιά μου» και στη συνέχεια παιδιά και καθηγητές κάνουν αναφορά μόνο σε ελληνικές λέξεις οι οποίες χρησιμοποιούνται στην ισπανική γλώσσα αλλά και, κάποιες, διεθνώς.

Το διάρκειας 7 λεπτών βίντεο, μια πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και της Ένωσης Καθηγητών Λατινικών και Ελληνικών από τη Μούρθια της Ισπανίας που από χθες ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο μέσω του YouTube, είναι γεμάτο «ευχαριστώ» για τη μουσική, την ιστορία, τα μαθηματικά, τους φιλοσόφους, την αρμονία, την πολιτική, την ιατρική, την ανατομία, την αστρονομία, την τεχνολογία, την ποίηση, το θέατρο, το κρασί, τους μύθους και πολλά άλλα.

Ταυτόχρονα, οι συμμετέχοντες αναπαριστούν θεατρικά δρώμενα, αθλήματα των ολυμπιακών αγώνων και σκηνές από τη ζωή τους στο σχολείο. Το βίντεο καταλήγει με τους πρωταγωνιστές να φωνάζουν όλοι «ευχαριστούμε πολύ Ελλάδα».

πηγή:Έθνος

Η μαγευτική ανατολή του φεγγαριού...!

Ο Αυστραλός Mark Gee δηλώνει «αστροφωτογράφος» και ασχολείται αποκλειστικά με τη φωτογράφιση του νυχτερινού ουρανού και των θαυμαστών εικόνων του. Κάπως έτσι βρέθηκε πριν δυο μέρες και στο Γουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας, και πιο συγκεκριμένα στο Mount Victoria, προκειμένου να απαθανατίσει την ανατολή του φεγγαριού στον νυχτερινό ουρανό, ένα φαινόμενο που δημιουργείται 182 μέρες το χρόνο, μετά τη δύση του ήλιου και εκπλήσσει τους θεατές. Σε ένα εντυπωσιακό βίντεο (όχι time lapse) μόλις 3,5 λεπτών ο Gee «κλείδωσε» όλη τη μαγεία και σας την παρουσιάζει, σε συνδυασμό με την ανάλογη μουσική υπόκρουση. 

πηγή:perierga.gr

Οι συνομιλητές του μέλλοντός μας

πηγή:ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Της Μαριας Κατσουνακη

Παιδιά και έφηβοι είναι οι ήρωες δέκα ταινιών στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Τρεις σκηνοθέτες εξηγούν γιατί τα επέλεξαν

Τι οδηγεί τόσους σκηνοθέτες από διαφορετικά σημεία του πλανήτη στο ίδιο θέμα; Το παιδικό βλέμμα, όλο και περισσότερο ανήσυχο, όλο και λιγότερο αθώο, είναι ο κοινός τόπος συνάντησης μιας σκηνοθέτιδας από τη Βοσνία με έναν συνάδελφό της από την Αργεντινή ή την Ολλανδία. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι απώλειες, οι απουσίες, οι πόλεμοι, οι κοινωνικές αλλαγές εγγράφονται σε ταινίες με πρωταγωνιστές μικρά παιδιά ή εφήβους. Η φετινή χρονιά όμως, της μεγάλης ύφεσης και της διεθνούς αναταραχής, προοιωνίζεται έναν κόσμο αλλιώς. Και καθώς οι ανήλικοι ήρωες είναι πιο ευάλωτοι, πιο εύπλαστοι και οπωσδήποτε πιο καθαροί και έντιμοι από τους ενηλίκους, η δική τους αντίδραση αντανακλά πολλαπλάσια τις κοινωνικές παθογένειες. Οχι, δεν είναι αδύναμα θύματα στη σύλληψη των σεναριογράφων. Η σύγχρονη κινηματογραφική παραγωγή αναδεικνύει παιδιά συνομιλητές ενός μέλλοντος κοντινού και δυσανάγνωστου. [...]

Ο 48χρονος Ολλανδός Μπαουντεβάιν Κόολε («Kauwboy»), η 34χρονη Βελγίδα Φιν Τροχ («Kid») και η 36χρονη Βόσνια Αΐντα Μπέγκιτς («Djeca») κλήθηκαν να απαντήσουν σε τρεις ερωτήσεις της «Κ»: Γιατί ο αριθμός των ταινιών που έχουν ως ήρωες παιδιά έχει τόσο αυξηθεί; Η οικογένεια, που αποτελούσε ανάχωμα, εμφανίζεται σε κρίση αφήνοντας το παιδί περισσότερο εκτεθειμένο; Ποιες θα είναι οι συνέπειες στην κοινωνία, όταν το μέλλον είναι στα χέρια παιδιών με ποικίλα τραύματα ψυχικά και όχι μόνο;

Στις ταινίες τους οι ήρωές τους βιώνουν πένθη με τα οποία αρνούνται ή κατορθώνουν να συμφιλιωθούν. Η απώλεια του γονιού βαραίνει σε ατμόσφαιρες βαριάς σιωπής ή αμηχανίας ή μέσα σε κοινωνίες διεφθαρμένες (όπως στο μεταπολεμικό Σεράγεβο). Σε παρόμοιο πνεύμα κινούνται και άλλοι σκηνοθέτες. Οπως η 29χρονη Μάγια Μίλος που στο «Clip», μια πολύ σκληρή ταινία, συνθέτει το πορτρέτο της νέας γενιάς της Σερβίας που πειραματίζεται στο σεξ και στα ναρκωτικά, με ακραίο κυνισμό. Ή ο Χουσεΐν Ταμπάκ που στο «Η ομορφιά σου δεν αξίζει τίποτα» περιγράφει τη ζωή ενός 12χρονου μετανάστη -μισού Κούρδου μισού Τούρκου- που προσπαθεί να προσαρμοστεί στην αυστριακή κοινωνία.

Παιδιά με βαριές «αποσκευές». Αλλα τις κουβαλούν, κάποια εγκαταλείπουν.

Η σοφία τους αφυπνίζει

Μπαουντεβάιν Κόολε, Ολλανδία

«Ισως έχετε δίκιο όταν περιγράφετε έναν κόσμο πιο επικίνδυνο για τα παιδιά. Η ανθρωπότητα είναι σε κακή κατάσταση... Την ίδια στιγμή όμως, ζώντας στην Ολλανδία, πιστεύω ότι τα παιδιά είναι πιο ασφαλή από ποτέ. Είμαι λοιπόν αισιόδοξος.

Ασχολούμαι με τη δική τους οπτική γιατί διακρίνω σοφία στην τιμιότητά τους και ανοιχτή σκέψη σε δύσκολα ζητήματα. Μπορούμε να μάθουμε πολλά από τα παιδιά. Η φρέσκια αντίληψή τους, οι επιλογές που βασίζονται στο ένστικτό τους και δεν λογαριάζουν κινδύνους, βρίσκονται πιο κοντά στη γνώση που πηγάζει από το ασυνείδητο. Γι' αυτό συγκεντρώνομαι στις ιστορίες τους. Γι' αυτό στρέφεται ο κινηματογράφος στα παιδιά: αφυπνιζόμαστε από τη δική τους σοφία.

Η οικογένεια ήταν καταφύγιο, αλλά την ίδια στιγμή ήταν και φυλακή για πολλά παιδιά. Καθώς είμαστε ολοένα και λιγότερο εξαρτημένοι από την οικογένεια, οι δεσμοί διαρρηγνύονται πιο εύκολα. Πρέπει ως κοινωνία να μάθουμε πώς θα διαχειριστούμε αυτή τη νέα ελευθερία. Περισσότερες επιλογές, περισσότερες δυνατότητες για τα άτομα. Ζήσαμε μια περίοδο στην οποία τα ζευγάρια χώριζαν εύκολα. Η επόμενη γενιά, όμως, ίσως πορευτεί διαφορετικά.

Ο χρόνος θα δείξει. Το μέλλον μπορεί να είναι χειρότερο, μπορεί να είναι καλύτερο. Με τις ταινίες προσπαθούμε να συμβάλουμε σε έναν καλύτερο κόσμο. Οι άνθρωποι έχουν όλα τα δεδομένα για να εξελιχθούν, να αναπτυχθούν. Εάν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε τον κόσμο, έστω και ελάχιστα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τα παιδιά. Αυτό το γνωρίζουν οι δάσκαλοι,

Ταξιδεύοντας στην Ιαπωνία