Φτιάξαμε "το πιο γλυκό ψωμί"...

Με αφορμή το παραμύθι "Το πιο γλυκό ψωμί" της Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου ζυμώσαμε δική μας ζύμη και φτιάξαμε τυροπιτάκια/λουκανοπιτάκια.

Τυροπιτάκια / Λουκανοπιτάκια

ΥΛΙΚΑ

2/3 κούπας γάλα ή νερό (40οC)

1 ½ κούπας αλεύρι

1 φακελάκι ξερή μαγιά

½ κουταλάκι ζάχαρη

¼ κουταλάκι αλάτι

3 κουταλιές λάδι

Τυρί φέτα / λουκάνικο

Αυγό

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ζυμώνουμε όλα τα υλικά της ζύμης (τα πρώτα 6) σε μια μικρή λεκάνη. Αφού κάνουμε μια απαλή, ελαστική ζύμη, τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε για μισή ώρα στο ψυγείο, ώσπου να φουσκώσει. Έπειτα, ανοίγουμε ένα κομμάτι ζύμης στην παλάμη μας, βάζουμε ένα κομμάτι τυρί ή κομμάτι λουκάνικο, το κλείνουμε και το κάνουμε μπαλάκι. Βάζουμε τα μπαλάκια σε ταψί με λαδόκολλα και τα αλείφουμε με αυγό. Ψήνουμε στους 180oC μέχρι να ροδίσουν (περίπου 30΄).

Φαντασία και δημιουργικότητα

O καλλιτέχνης Χαβιερ Περέζ δίνει ζωή σε καθημερινά αντικείμενα χρησιμοποιώντας το χιούμορ του και προσθέτοντας μόνο μερικές γραμμές με στυλό. 

 

πηγή

Εξερευνώντας τον κόσμο του Βυζαντίου

Πατήστε πάνω στην εικόνα για να εξερευνήσετε τον κόσμο του Βυζαντίου μέσα από παιχνίδια

Ομορφιές του φθινοπώρου

Ο "Σιμιγδαλένιος"

Ο «Σιμιγδαλένιος» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου είναι η 101η επαγγελματική θεατρική παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων. Ξεκινάει τις παραστάσεις της από την Παιδική-Νεανική Σκηνή του ηπειρωτικού Θεάτρου Τετάρτη στο «Καμπέρειο». Το έργο θα παίζεται για τα Νηπιαγωγεία, Δημοτικά Σχολεία και Γυμνάσια της Ηπείρου και Λευκάδας κάθε Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή, με ώρες έναρξης 9.15 π.μ. η πρώτη παράσταση και 11.15 π.μ. η δεύτερη.

Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο γραμμένο με μαεστρία, εμπνευσμένο από την ομώνυμη κυκλαδίτικη ιστορία. Μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους, ένα έργο αφής. Ένα άγγιγμα, ένα φτερούγισμα, ένας παλμός, ένας κραδασμός. Ένα έργο που αγγίζει πρώτα τις αισθήσεις και μετά το νου. Έργο ιεροτελεστικό, περιπατητικό, περιδιαβάσματος και περιπλάνησης. Μια ιστορία που θα πρεπε να μας βάλει σε πολλές σκέψεις: αν αφήναμε να εισχωρήσει στη ζωή μας η αγάπη, ίσως καταλαβαίναμε το βαθύτερο νόημα της γέννησης και του θανάτου, που είναι δυο στιγμές αγάπης και παραδοχής.

Λίγα λόγια για το έργο

Μια βασιλοπούλα αρνείται να ερωτευτεί και στις πιέσεις του πατέρα της να παντρευτεί, αντιτάσσει ένα άβουλο όργανο που μόνη της πλάθει και που μπορεί απόλυτα να ελέγχει: τον Σιμιγδαλένιο. Μια άλλη όμως, βασιλοπούλα από ένα μακρινό βασίλειο κλέβει τον Σιμιγδαλένιο και αναγκάζει την πρώτη βασιλοπούλα να ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησής του που φτάνει μέχρι τον ήλιο, το φεγγάρι και τα μακρινά αστέρια. Σ' αυτή την περιπλάνηση, μέσα από μεγάλο πόνο και μοναξιά, η βασιλοπούλα γνωρίζει τον εαυτό της και καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης που είναι η Αγάπη. Ως βιβλίο έχει κάνει 11 εκδόσεις και ως θεατρικό έργο, έχει ανέβει σε 72 διαφορετικές παραγωγές στην Ελλάδα (ΔΗΠΕΘΕ, ιδιωτικά θέατρα, ΚΘΒΕ κλπ) και το Εξωτερικό (έχει κυκλοφορήσει στην Αυστραλία και την Τουρκία).

Διαβάστε το παραμύθι εδώ.

Μια αγκαλιά...ενός αιώνα!!!

Λένε πως το 1914, ένα αγόρι, φεύγοντας για τον πόλεμο, άφησε το ποδήλατό του δίπλα στο δέντρο. Το αγόρι δεν γύρισε ποτέ και το δέντρο μεγάλωσε αγκαλιάζοντας το ποδήλατο... Από τότε, ποδήλατο και δέντρο είναι αγκαλιασμένα για 98 ολόκληρα χρόνια

Αυτή η αγκαλιά διαρκεί σχεδόν ένα αιώνα !

 

Ο πρώτος μας περίπατος...

...με ποδόσφαιρο, μήλα, σκοινάκι, κυνηγητό, θάρρος ή αλήθεια....

Υλικό για τη σχολική εορτή της 28ης Οκτωβρίου 1940

Υλικό για την εορτή της 28ης Οκωβρλιου 1940 μπορείτε να βρείτε εδώ αλλά και στο ιστολόγιό μας.

Το παρακάτω ηχητικό απόσπασμα περιλαμβάνεται στο βιβλίο Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου 

Κι όμως κινούνται...!

Οι παραστάσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων απεικονίζουν μόνο μια στιγμή στο χρόνο κι όμως σχεδόν πάντα αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Δεν θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να παρακολουθήσει κανείς, με τρόπο κινηματογραφικό, το πριν και το μετά των στιγμών αυτών;

Το Ure Museum of Greek Archaeology του Πανεπιστημίου του Reading πραγματοποίησε το μεγαλοφυές πρόγραμμα Panoply προκειμένου να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον των μαθητών της περιοχής για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αξιοποιώντας τη συλλογή αρχαίων ελληνικών αγγείων που διαθέτει. Αποτέλεσμα του προγράμματος ήταν η παραγωγή μιας σειράς σύντομων ταινιών με κινούμενα σχέδια που ζωντανεύουν μικρές ιστορίες σε σενάριο που εμπνεύστηκαν τα παιδιά.

Υπεύθυνοι του προγράμματος ήταν ο Steve K. Simons που ασχολήθηκε με την εκτέλεση των κινουμένων σχεδίων και η Sonya Nevin που συνεισέφερε με τις γνώσεις της για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Η μουσική που ακούγεται σε ορισμένα από αυτά είναι του Stefan Hagel, μουσικού και ειδικού ερευνητή της αρχαίας ελληνικής μουσικής του Institute for the Study of Ancient Culture της Βιέννης.  πηγή

.

My shoes

Το νόμισμα της καλοσύνης

Κάποτε, ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκυ βγήκε στον απογευματινό του περίπατο. Ενώ η ημέρα έφθανε στο σούρουπο ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι και ζητούσε βοήθεια.
Ο Ντοστογιέφσκυ ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε:
- Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω.
Και ο γέρο ζητιάνος απαντά:
- Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα. Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρώ αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω.

πηγή

Παγκόσμια ημέρα τρίτης ηλικίας!

Λέων Τολστόι
Ο παππούς και το εγγονάκι

Ο παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν, δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το φαγητό. Ο γιος του και η νύφη του δεν τον έβαζαν πια μαζί τους στο τραπέζι, αλλά του ’διναν να φάει στη μεγάλη χτιστή θερμάστρα όπου πλάγιαζε.

Κάποτε που του βάλανε να φάει στο πήλινο πιάτο, του ξέφυγε απ’ τα χέρια , έπεσε κι έσπασε. Η νύφη του άρχισε τότε να τον μαλώνει πως όλα τα χαλάει στο σπίτι και σπάει τα πιάτα. Τέλος του είπε πως από δω και πέρα θα του ’διναν να τρώει στη ξύλινη γαβάθα. Ο παππούς αναστέναξε και δεν είπε τίποτα.

Μια μέρα ο άντρας και η γυναίκα του παρατήρησαν πως ο γιος τους μαστόρευε κάτι σκαλίζοντας ένα μικρό κούτσουρο. Ο πατέρας λοιπόν τον ρώτησε:

-Τι φτιάχνεις εκεί Μίσα;

Κι ο Μίσα απαντά:

- Φτιάχνω μια μεγάλη γαβάθα πατερούλη. Όταν εσύ και η μαμά μου γεράσετε , θα σας ταΐζω σ’ αυτήν τη γαβάθα.

Ο άντρας και η γυναίκα του κοιτάχτηκαν και δάκρυσαν. Νιώσαν ντροπή που είχαν προσβάλει τον παππού. Κι από τότε τον βάλανε να τρώει μαζί τους στο τραπέζι και τον πρόσεχαν όπως πρέπει.

(Συμπεριλαμβάνεται στο σχολικό βιβλίο της Λογοτεχνίας Α΄ Γυμνασίου)