Η κυρά της Ρω

Μια συγκινητική αφόρμηση για τη γιορτή της σημαίας αποτελεί το παρακάτω βίντεο, αφιερωμένο στην Δέσποινα Αχλαδιώτου, γνωστή ευρέως ως κυρά της Ρω.

Εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου

Περίπατος στο Γηρομέρι

Ημέρα σχολικού αθλητισμού

.

 Δείτε επίσης: 

- Μια αρχαία ολυμπιακή οργάνωση 

-Η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα

Το "debate" των δικών μας υποψηφίων προέδρων...!

Η «μάχη» (debate) των προέδρων 15μελούς συμβουλίου

ΘΕΜΑΤΑ

ΕΚΔΡΟΜΕΣ

-         Πώς θα αντιμετωπίσετε τα οικονομικά προβλήματα που σχετίζονται με τις εκδρομές;

-         Ποιοι θα μπορέσουν να συμμετάσχουν στις εκδρομές;

-         Πώς θα εξασφαλίσετε ότι θα γίνουν οι εκδρομές που δικαιούμαστε;

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

-         Πώς θα διατηρήσετε καθαρό το σχολείο;

ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ ΠΡΟΑΥΛΙΟΥ

-         Τι μπορείτε να κάνετε, για να αναβαθμιστεί ο εξωτερικός χώρος του σχολείου μας;

-         Πώς θα πληρώσετε τα έξοδα αυτά;

ΠΟΙΝΕΣ-ΑΠΟΥΣΙΕΣ

-         Τι θα κάνετε, για να γίνει ελάφρυνση των ποινών; 

-         Τι θα κάνετε ώστε οι μαθητές να μην οδηγηθούν σε κοπάνες στο Λάμποβο;

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

-         Ποιες δραστηριότητες θα προτείνετε να γίνουν φέτος στο σχολείο μας;

ΓΕΝΙΚΑ

- Γιατί να σας ψηφίσουμε;

Ο Καραγκιόζης προφήτης

Αντίο καλοκαίρι...Επιστροφή στο σχολείο!

Μνήμες Μαρτυρικές, Φωνές Zωντανές της Ιστορίας μας (Γυμνάσιο Γαρδικίου)

Για να δείτε την εργασία μας, κάντε κλικ πάνω στην εικόνα: 

Γ΄ Γυμνασίου Γαρδικίου 2015

Οι πίνακες του Βίνσεντ Βαν Γκογκ ... ζωντανεύουν!

Ο καλλιτέχνης Λούκα Ανιάνι αποφάσισε να αποτίσει ύψιστο φόρο τιμής στον μεγάλο Ολλανδό ζωγράφο, Βίνσεντ Βαν Γκογκ, δίνοντας πνοή σε μερικούς από τους πιο διάσημους πίνακές του.

Χρησιμοποιώντας μεθόδους ψηφιακής επεξεργασίας, ο Ανιάνι, προσφέρει στιγμές υψηλής αισθητικής τοποθετώντας μας, με τον δικό του τρόπο, στο σκοτεινό και ταραγμένο μυαλό ενός από τους σημαντικότερους ζωγράφους στην ιστορία.

Δείτε τους πίνακες εδώ.

πηγή: iefimerida

Προσεγγίζοντας τον Μακεδονικό Αγώνα...

Γιορτή για την επέτειο της 17 Νοέμβρη

Μια πολύ όμορφη γιορτή μας παρουσίασαν σήμερα οι μαθητές της Β΄ Τάξης του Γυμνασίου μας με τη συνδρομή και την καθοδήγηση της κα Κατερίνας Μαρέτα και της κα Ιωάννας Βασιλείου. Τους ευχαριστούμε πολύ! 

Η Βιομηχανική Επανάσταση ...μέσα από μια άλλη ματιά!

Απόσπασμα από την ταινία "Μοντέρνοι Καιροί" ("Modern Times" - 1936 - του Charlie Chaplin) όπου σατιρίζονται οι αρνητικές πλευρές της εκβιομηχάνισης.

. 

.

Γιορτή για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940

Έτσι νίκησαν!!!

Κατά την προετοιμασία μας για τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου του 1940 σκεφτήκαμε να δραματοποιήσουμε το παρακάτω αληθινό περιστατικό, το οποίο δαβάσαμε πέρυσι στην τάξη και ειλικρινά μας συγκίνησε. Απολαύστε το!!!

ΕΤΣΙ ΝΙΚΗΣΑΝ

Ένιωσε τη θαλπωρή του οκτωβριανού ήλιου να τον ζεσταίνει. Ώρα τώρα καθόταν στο παγκάκι του πάρκου και, χωρίς να βλέπει, άκουγε γύρω του τα παιδιά να χαλούν τον κόσμο με τα παιχνίδια τους. Κάποια απ’ αυτά πότε - πότε τραγουδούσαν και κανένα στίχο ενός τραγουδιού, που τους έμαθε ο δάσκαλός τους για την 28η Οκτωβρίου. Αναγάλλιαζε η ψυχή του γέρου σαν τ’ άκουγε και περίμενε πότε η παρέα των μικρών παιδιών θα το ξανάλεγε.
Η αίσθηση ότι κάποιος τον πλησίασε, τον έκανε να μαζευτεί στο παγκάκι του. Άκουσε κάτι σαν ρόδες να σταματούν δίπλα του και κάποιον να λέει : «Θα γυρίσω σε μια ώρα να σε πάρω πατέρα».
- Έχετε ώρα εδώ ; άκουσε τον άγνωστο δίπλα του να τον ρωτά.
- Ναι, είναι ωραίο να κάθεσαι στον ήλιο και ν’ ακούς τα παιδιά να παίζουν.
- Έχετε καιρό που δεν βλέπετε ;
Χαμογέλασε ο γερό - Ευθύμης.
- Καιρό ; Ο χρόνος λες και σταμάτησε σε κείνη τη μέρα κι ας έχουν περάσει από τότε εξήντα χρόνια.
Ξαφνικά το πρόσωπό του ζωήρεψε.
- Τ’ ακούτε, τ’ ακούτε ; είπε ο γερό - Ευθύμης.
Το τραγούδι των παιδιών έφτασε ολοζώντανο στα αυτιά τους.
- Τότε, σ’ αυτόν τον πόλεμο. Εκεί τ’ άφησα τα μάτια μου. Στα βορειοηπειρωτικά βουνά άφησα το φως μου. Τ’ ακούτε τα παιδιά που τραγουδούν ; Τραγουδούν για τα μάτια μου που έχασα και για το φως της Ελλάδας που δεν σβήνει ποτέ ! Αλήθεια σας λέω, κύριε, όταν ακούω αυτά τα παιδιά να τραγουδούν, νιώθω πως δεν μου λείπει το φως.
Η σιωπή του άγνωστου έκανε τον γερό-Ευθύμη να παραξενευτεί.
- Ίσως σας φαίνονται υπερβολικά αυτά που λέω, όμως …
- Όχι, όχι, καθόλου υπερβολικά, τον διέκοψε ο άγνωστος. Σας νιώθω, σας καταλαβαίνω. Αν είχατε τα μάτια σας, θα βλέπατε πως κάθομαι χωρίς πόδια σ’ ένα καροτσάκι. Μόλις σας πλησίασα, λαχτάρησε η καρδιά μου. Κι όταν μου είπατε πως εκεί πάνω χάσατε τα μάτια σας, μου θυμίσατε έναν φίλο, έναν αδελφό που τον γνώρισα για τρεις ώρες μόνον κι ύστερα τον έχασα. Δεν έπαψα ποτέ να τον θυμάμαι, όμως κάτι τέτοιες μέρες δεν μπορεί να φύγει από τη σκέψη μου.
Ο γερό-Ευθύμης έγειρε πάνω στο μπαστούνι του συλλογισμένος. Πόσα δεν θύμιζε και σ’ αυτόν αυτός ο ξένος !
- Δεν πρόλαβα να πολεμήσω πολύ, συνέχισε ο άγνωστος. Σε μια συμπλοκή στο Μοράβα ένιωσα την οβίδα να με κόβει στα δυο. Οι Έλληνες με τον ενθουσιασμό της νίκης έτρεχαν, έτρεχαν να καταλάβουν το ύψωμα. Κι’ εγώ έκλεισα τα μάτια από τον πόνο και την εξάντληση και περίμενα το θάνατο.
Ταράχθηκε ο γερό-Ευθύμης κι ένιωσε το μπαστούνι να τρέμει κάτω από τα χέρια του.
- Αρκετή ώρα έμεινα έτσι περιμένοντας το θάνατο, άκουσε πάλι τον ξένο να του λέει, ως τη στιγμή που ο Θεός θέλησε να σκοντάψει επάνω μου αυτός που θα μου έσωζε τη ζωή, ένας τυφλός που ψαχούλευε απεγνωσμένα να βρει δρόμο στα βουνά, που να οδηγεί σε κατοικημένη περιοχή.
Φούσκωσε το στήθος του γερό-Ευθύμη. Ήθελε να κλάψει, να φωνάξει. Μα όχι. Θα περίμενε ν’ ακούσει την ιστορία ως το τέλος. Μπορεί κάτι ν’ άλλαζε.
- Έσκυψε επάνω μου, θυμάμαι, με αγάπη, άκουσε τη ραγισμένη φωνή του συντρόφου του να λέει, με σήκωσε και με φορτώθηκε στην πλάτη του. «Θα γίνεις εσύ τα μάτια μου», μου είπε, «κι εγώ θα γίνω τα πόδια σου». Εγώ τον οδηγούσα κι εκείνος περπατούσε ασταμάτητα, γιατί φοβόταν πως θα πέθαινα από την αιμορραγία. Λίγο έξω απ’ το χωριό μας βρήκαν λιπόθυμους από την εξάντληση. Από τότε δεν τον ξανάδα τον φίλο μου.
- Στράτο ! Στράτο δεν σε λένε ; Σε ρώτησα και μου το είχες πει. Θυμάσαι ;
Ο γερό-Ευθύμης είχε σηκωθεί όρθιος και έψαχνε δακρυσμένος τ’ απλωμένα χέρια του φίλου του. Και εκείνος τον έσφιξε μ’ αγάπη στην αγκαλιά του.
Κάπου μακριά, στην άλλη άκρη του πάρκου, ξανακούστηκε το τραγούδι των παιδιών.
-Πάμε κοντά τους, πρότεινε ο Στράτος. Πάμε να τους πούμε την ιστορία μας.
Κι έπιασε με τα δυο του χέρια τις λαβές του καροτσιού ο γερό-Ευθύμης. Και έγινε άλλη μια φορά οδηγός του ο ανάπηρος φίλος του. Κι όσο πλησίαζαν προς τα παιδιά, τόσο η χαρά μεγάλωνε μέσα τους. Αφού υπήρχαν ακόμη παιδιά να την τραγουδούν, δεν έσβησε η Ελλάδα. Και σίγουρα εκείνα τα παιδιά, που τους κοιτούσαν τώρα απορημένα, ποτέ δεν θα μπορούσαν να φανταστούν, ως τη στιγμή που άκουσαν την ιστορία, πως ο γερό-Ευθύμης ήταν τυφλός, για να μπορούν αυτά ελεύθερα να παίζουν στον ήλιο, και πως ο γερό-Στράτος ήταν δίχως τα πόδια του, για να μπορούν αυτά να τρέχουν άφοβα ανάμεσα στις προτομές των ηρώων του πάρκου.
Μα το πιο σίγουρο είναι πως στο τέλος, αυτά τα παιδιά δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν μέσα απ’ τα παιδικά τους μάτια ποιοι φάνταζαν περισσότερο ήρωες, οι προτομές του πάρκου η τα δυο συμπαθητικά γεροντάκια που είχαν μπροστά τους και που μέσα στα ακρωτηριασμένα σώματά τους έκλειναν μια ψυχή ολόρθη και φωτεινή; Ολόρθη σαν την Ελλάδα και φωτεινή σαν τα ιδανικά της, την ανθρωπιά και την αδελφοσύνη.
(«Πατρίδα μου, Ελλάδα σ’ αγαπώ» Ελένης Βασιλείου)