Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Η καθιέρωση της εορτής των Τριών Ιεραρχών

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών θεσπίσθηκε τον 11ο αιώνα, στην εποχή του Αλεξίου Κομνηνού, γιατί υπήρχαν έντονες διαφωνίες μεταξύ των θεολόγων καί των λογίων για το ποιος από τους τρεις αγίους καί σοφούς Ιεράρχες ήταν ό σπουδαιότερος.'Αλλοι υποστήριζαν ότι σπουδαιότερος ήταν ό Μ. Βασίλειος, άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Γρηγόριο τον Θεολόγο η τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Για να συμφιλιώσει τις αντιθέσεις αυτές, ό λόγιος Μητροπολίτης Εύχαΐτων της Μικρας Ασίας Ιωάννης ό Μαυρόπους, πρότεινε να θεσπισθεί κοινή εορτή των Τριών Ιεραρχών στις 30 Ιανουαρίου. Ή πρόταση του έγινε δεκτή από τον αυτοκράτορα, καί τότε θεσπίσθηκε ό εορτή αυτή, ή όποια από τότε εορτάζεται πάντοτε από την Όρθόδοξη Εκκλησία με ιδιαίτερη λαμπρότητα. 
Με μεγάλη επισημότητα καί ευλάβεια εορταζόταν ή εορτή των Τριών Ιεραρχών στην εποχή της Τουρκοκρατίας. "Οπως γράφει ό καθηγητής κ. Ν. Μπρατσιώτης, «ό υπόδουλος ελληνισμός... προσέδωσεν εις τον έκκλησιαστικόν έορτασμόν τους τον πανηγυρικόν χαρακτήρα της εορτής των Ελληνικών Γραμμάτων, ως της εθνικής εορτής του. Κατ' αυτήν το μαρτυρικόν έλληνικόν "Εθνος έπεβεβαίωνεν επισήμως την ένδοξον ταυτότητα του καί την βαθείαν συνείδησίν του, ότι αποτελεί άδιάσπαστον ίστορικήν συνέχειαν του Αρχαίου καί Βυζαντινού Ελληνισμού...». Στίς περιοχές της Ηπείρου καί της Μακεδονίας, πού άργησαν να απελευθερωθούν, ή εορτή των Τριών Ιεραρχών εξακολουθούσε να έχει εθνικό χαρακτήρα ως το 1912, πού εντάχθηκαν στο ελεύθερο ελληνικό κράτος. 
Το 1841 με διάταγμα του "Οθωνα καθιερώθηκε ή εορτή των Τριών Ιεραρχών ως εορτή της Παιδείας καί των Γραμμάτων. Ή πρόταση έγινε από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία με απόφαση της εόρτασε τότε για πρώτη φορά επίσημα την εορτή των Τριών Ιεραρχών ως εορτή των Γραμμάτων. Καί το 1856 με πανηγυρική τελετή καθιερώθηκε το Λάβαρο του Πανεπιστημίου, το όποΐο φέρει στη μία όψη την εικόνα των Τριών Ιεραρχών. Άλλα ήδη από το 1838 είχε καθιερωθεί επίσημα ως εθνική εορτή ή 25η Μαρτίου. Καί από το 1821 έπαυσε πια ή εορτή των Τριών Ιεραρχών να είναι εθνική εορτή, έμεινε όμως ως εορτή της Παιδείας καί των Γραμμάτων.

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Γιατί τρώμε ποπ κορν στον κινηματογράφο;

Το αγαπημένο σνακ κινηματογραφόφιλών ανά τον κόσμο έχει μακρά ιστορία πίσω του, καθώς έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1840, ενώ το 1885 ανακαλύφθηκε η πρώτη φορητή μηχανή για την παρασκευή του. Συνήθως οι πλανόδιοι πωλητές ποπκόρν έστηναν τους πάγκους τους σε κεντρικούς δρόμους, κοντά σε μαγαζιά, κινηματογράφους και άλλα δημόσια θεάματα αφού εκεί είχαν περισσότερη πελατεία που έδειχνε να λατρεύει τη μυρωδιά του καμένου βουτύρου με το οποίο περιέχυναν τα ποπκόρν. Η τιμή του ήταν χαμηλή και πολύ γρήγορα έγινε το αγαπημένο λαχταριστό σνακ όλων. 
Μεγάλη απήχηση είχαν ιδιαίτερα έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες της Αμερικής αν και οι ιδιοκτήτες των σινεμά δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένοι από αυτό, αφού ο πανζουρλισμός αλλά και οι μυρωδιές δεν ήταν και η καλύτερη διαφήμιση για τα «μαγαζιά» τους. Παρόλα αυτά το ποπκόρν συνέχιζε να κάνει θραύση έξω από τους κινηματογράφους. Μόλις το 1930, όταν μια μεγάλη οικονομική ύφεση χτύπησε τις ΗΠΑ, οι ιδιοκτήτες των κινηματογράφων σκέφτηκαν να βάλουν μηχανές παρασκευής ποπκόρν εντός των αιθουσών για να προσελκύσουν πελάτες. Και το πέτυχαν! Έτσι το ποπκόρν έγινε ταυτόσημο με τις ταινίες στη μεγάλη οθόνη, αφού ένας «κουβάς» αρωματικού καλαμποκιού ταίριαζε γάντι με το… σασπένς των ταινιών! 

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Η τέχνη του χαρτιού...!

Η τέχνη του Quilling συνίσταται στη δημιουργία έργων από λωρίδες χαρτιού, που τυλίγονται και στη συνέχει συγκολλώνται. Η τέχνη έγινε δημοφιλής κατά την Αναγέννηση, όταν οι μοναχοι συνήθιζαν να τυλίγουν επιχρυσωμένο χαρτί για να διακοσμήσουν θρησκευτικά αντικείμενα. Αργότερα, κατά το 18ο και 19ο αιώνα, έγινε δημοφιλής ενασχόληση για τις γυναίκες που διακοσμούσαν έτσι έπιπλα και κεριά. Βασικά η τέχνη περιλαμβάνει το κόψιμο του χαρτιού σε λωρίδες και το τύλιγμά του με ένα ειδικό εργαλέιο. Ακούγεται απλό αλλά απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες για να δημιουργήσει κανείς περίπολοκα σχήματα. Καθώς τα υλικά είναι πολύ απλά, ο καθένας μπορεί να ασχοληθεί με αυτό το είδος τέχνης. Χρειάζεται απλά υπομονή και εξάσκηση.





Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Μπελ και Σεμπάστιαν, δυο αχώριστοι φίλοι

πηγή: odeon
Μετά τα δημοφιλή βιβλία και την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά που αγαπήθηκε διεθνώς, τώρα η ιστορία της Μπελ και του Σεμπάστιαν μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη.
Ο ταλαντούχος γάλλος σκηνοθέτης Νικολά Βανιέ (“Ο Τελευταίος Κυνηγός”) δίνει κινηματογραφική υπόσταση σε μια από τις πιο γλυκές και επιδραστικές γαλλικές ιστορίες και μας ταξιδεύει μέσα από τις σελίδες του πιο διάσημου μυθιστορήματος της Σεσίλ Ομπρί. Κλασσική πλέον, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Αγγλία, η ιστορία της πιο όμορφης λογοτεχνικής φιλίας, μεταφέρεται για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, με τον πρωτοεμφανιζόμενο Φελίξ Μποσουέ στον ρόλο του Σεμπάστιαν, τον Τσέκι Καριό (“The Patriot”) στον ρόλο του παππού του και τον πρωταγωνιστή της πρωτότυπης σειράς του 1965, Μεχντί να επιστρέφει σε ένα μικρό ρόλο.   Η ιστορία που σημάδεψε την παιδική ηλικία μιας ολόκληρης γενιάς παιδιών έχει στην καρδιά της ένα 6χρονο αγόρι, τον Σεμπάστιαν και την Μπελ ένα αδέσποτο σκύλο, που ζουν και οι δύο στις Άλπεις. Ο μικρός Σεμπάστιαν ζει με τον παππού του και τα αδέλφια του κοντά στα Πυρηναία καθώς η μητέρα του πέθανε μετά τον τοκετό.

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Ο Άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1808 μ.Χ. στο χωριό Τζούρχλι (ή Τζούραλη) της επαρχίας Γρεβενών (σήμερα φέρει την ονομασία Άγιος Γεώργιος), από γονείς φτωχούς γεωργούς, τον Κωνσταντίνο και τη Βασίλω.
Ο Γεώργιος, επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, παρέμεινε αγράμματος. Ορφάνεψε σε παιδική ηλικία και πήγε στα Ιωάννινα, όπου έγινε Ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλά, αξιωματικού του Ιμίν πασά, στον οποίο και παρέμεινε για οκτώ χρόνια.

Κατά τον Οκτώβριο του 1836 μ.Χ. συκοφαντήθηκε από εχθρούς του Τούρκους, ότι δήθεν, προηγουμένως εξισλαμίστηκε και κατόπιν επανήλθε στη χριστιανική θρησκεία. Μπροστά στον κριτή ο Γεώργιος απολογήθηκε με θάρρος και απέδειξε ότι ποτέ δεν έγινε αρνησίθρησκος. Έτσι, αφού βρέθηκε και απερίτμητος τον άφησαν ελεύθερο.

Αργότερα πήρε σύζυγο ονόματι Ελένη και στις 30 Δεκεμβρίου του 1837 μ.Χ. γεννήθηκε το παιδί τους, που 8 μέρες μετά, στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Προδρόμου, βαπτίστηκε και, λόγω της ημέρας, έλαβε το όνομα Ιωάννης.

Στην συνέχεια, ο Γεώργιος, προσλήφθηκε Ιπποκόμος του μουσελίμη Φιλιατών και πήγε στην πόλη αυτή. Κατόπιν με άδεια του αφέντη του, ήλθε στα Ιωάννινα για altδικές του υποθέσεις, όπου την 12η Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ημέρα Τετάρτη, κάποιος Οθωμανός τον συκοφάντησε ότι δήθεν ήταν προηγουμένως Τούρκος και ξανάγινε χριστιανός.

Έτσι συνελήφθη, φυλακίστηκε και με τη βία οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον αλλαξοπιστήσουν. Ο Γεώργιος όμως, παρέμεινε αμετάπειστος, ομολογώντας τον Χριστό. Μάταια λαός και κλήρος προσπαθούσαν να τον πείσουν να δραπετεύσει από τη φυλακή. Αυτός επέμενε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Τρεις φορές που οδηγήθηκε στον κριτή, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του.

Έτσι τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ο Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά. Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του. Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους.

Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως». Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του. Έπειτα, το λείψανο του, δωρήθηκε από τον Μουσταφά πασά στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιωακείμ και τάφηκε με τιμές δίπλα στο ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού ναού του Αγίου Αθανασίου.

Την 26η Οκτωβρίου 1971 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου, στο ναό που έφερε το όνομα του και κτίστηκε στον τόπο που πριν ήταν το σπίτι του. Ο Άγιος τιμάται και στην Κέρκυρα στην «Παναγία των ξένων», όπου εικονίζεται ως νεαρός φουστανελοφόρος.

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Ο εντυπωσιακός και παράξενος κόσμος της μέλισσας

Στα μάτια μας είναι απλά ένα κιτρινόμαυρο έντομο που πετά από λουλούδι σε λουλούδι. Στις φωτογραφίες που ακολουθούν όμως αποκαλύπτεται σαν μέσα από καλειδοσκόπιο η πολύπλοκη μορφή τους και οι κρυμμένες διαφορές τους.
Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος Παρακολούθησης Μελισσών του U.S. Geological Survey και δείχνουν πως τα χρώματα τους ποικίλουν και συμπεριλαμβάνουν μπλε και πράσινο, πως κάποιες δεν έχουν ρίγες και πως τα μεγέθη τους διαφέρουν.

Υπάρχουν περισσότερα από 4.000 είδη μελισσών στη Βόρεια Αμερική και 20.000 σε όλο τον κόσμο, σημειώνει η Daily Mail, και το πρόγραμμα αφιέρωσε μία δεκαετία στη «σύλληψη» των εντόμων και την λεπτομερή καταγραφή τους.

Ο 55χρονος Sam Droege, επικεφαλής του προγράμματος, εξήγησε πως κάθε φωτογραφία αποτελεί σύνθεση άλλων 20 έως 300 φωτογραφιών, που ελήφθησαν από ελάχιστα διαφορετική θέση.

«Έχουν τόσα διαφορετικά μεγέθη και σχήματα, όπως και τα λουλούδια. Μέλισσες και άνθη εξελίχθηκαν μαζί και δημιούργησαν εξειδικευμένα συστήματα όπου συγκεκριμένα είδη μελισσών μπορούν να «γονιμοποιήσουν» μόνο συγκεκριμένα είδη φυτών χρησιμοποιώντας τα ιδιαίτερα «εργαλεία» τους και τις δεξιότητές τους», πρόσθεσε.








Πληροφορίες για τις μέλισσες θα βρείτε εδώ.

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Για όσους δεν έχουν απολαύσει τον Μικρό Πρίγκιπα...

Διαβάστε εδώ τον Μικρό Πρίγκιπα.



Διαβάστε εδώ το βιβλίο του εκπαιδευτικού με ιδέες για την προσέγγιση του βιβλίου.


Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014